|
|
Luistert… dat is hier saai, niet te doen. Ik moet u dat niet vertellen, want zonder schrijfselkes komt hier toch geen kat. (Met ook niet, daar niet van, maar laten we dat buiten beschouwing laten.)
In ons nieuwe huis is het allesbehalve saai. Er is werk met hopen. Kuisen, uitpakken, oprommelen, afwerken… Geen tijd om te vervelen dus. Geen tijd en zin om te bloggen ook.
Binnenkort heb ik nog héél even tijd om van die laatste zwangerschap te genieten. Ik ga hier mijn tijd dan ook niet verdoen.
Laten we afspreken dat het hier een dooie boel blijft. Tot -wie weet- op een schoon moment er nog eens een goestingske komt om te schrijven.
‘t Zal al goed zijn als we af en toe eens iets gepost krijgen op dat kindjesdagboek van ons.
Als tussendoortjestijdverdrijf lees ik lustig verder jullie blogs en wie weet heeft manlief af en toe wel iets te vertellen dat naar jullie goesting is.
Verder kuis ik hier mijn schup af. Ze gaat niet op ‘t stort, ‘t schuurtje zal volstaan!
Tot later!
Oef! Deze avond ben ik de sleutel van ons nieuwe huis in ontvangst gaan nemen.
Een getekende sleutelovereenkomst, opschrijven der meterstanden en een som geld lichter later, kunnen we vanaf nu concrete plannen maken.
Mijn hoofd ploft al bijna van alle dingen die nog moeten gebeuren.
Ik ging dat hier eens allemaal schoon op een rijtje zetten. Maar ‘t is geen boeiende literatuur voor de nieuwsgierige lezer en daarbij kreeg ik een beetje ‘t gevoel dat er aan dat rijtje geen deftig einde kwam. Rijtje gewist dus!
‘t Komt er op neer dat er nog véél op het programma staat de komende weken. Zoveel zelfs dat ik het niet allemaal zie gebeuren.
En na de voorbije week met de nodige lastige kinderen én moeder, heb ik besloten dat ik dat alleen allemaal niet afkan. Eten maken, wassen, kinderen verzorgen, inpakken, zwanger zijn,…
Ik ben helaas geen supermoeder en ik geef dat niet graag toe. Maar ik ben donderdagavond gebogen en ‘k heb beseft dat ik ‘t niet alleen kan. Voor de komende twee weken zoek ik dus enkele dagen opvang voor mijn bloeikes.
Het gaat ons allen ten goede komen.
Ons kindjes kunnen onbezorgd spelen op een ander, zonder zenuwachtige moeder in de buurt, ik ga kunnen doorwerken, eten zal mij een zorg zijn.
‘t Is maar voor efkes en ‘t is nodig als we er voor willen zorgen dat er hier geen vodden gebeuren of er een kind véél te vroeg geboren wordt.
Een zure appel waar we nog even moeten doorbijten dus! Maar er zijn vooruitzichten en dat maakt het wel wat draaglijker. 
De tijd loopt mij voorbij! Ik had graag dubbel zoveel tijd gehad.
Het lukt me niet meer om over leuke dingen te bloggen. Het kindjesdagboek loopt hopeloos achterstand op. Nochtans groeien ons kindjes goed en hebben ze al veel bijgeleerd.
Mijn naaigerief roept om gesorteerd te worden. Te maken cadeautjes geraken met moeite af.
Ik sta vijf pasgeborenen achter om te bezoeken… Allen van dit jaar. Gelukkig zijn die van 2009 netjes afgewerkt.
Te kleine kleedjes van Trijn moeten dringend terug in de juiste dozen. Zo ook het te kleine gerief van Fien en Klaas.
Maar er zijn andere katten te geselen op dit moment. We staan namelijk voor een verhuis. Eentje die nogal aansleept naar mijn gevoel.
De akte van ons nieuwe huis kan niet verleden worden voor einde mei, maar ik had toch héél graag den 1ste mei in het huis gekunnen. Mijn buik stopt immers niet met groeien en dat maakt het allemaal nog moeilijker.
Dus… we moeten dringend eens een voorstel tot sleutelcompromis bespreken met de verkopers. Hopelijk kunnen we er dan alsnog voor eind mei in. (Onze huur hier loopt immers ook af eind mei.)
Maar stel dat we er volgende week toch al in zouden mogen, dan wil dat ook zeggen dat tegen dan de papieren voor de energie in orde gemaakt moeten zijn. We moeten een brandverzekering hebben afgesloten voor het nieuwe huis,…
Ik ga mezelf moeten klonen als dat allemaal rond moet geraken. De wederhelft kan aan dat tempo ook een week “verlof” gebruiken om al die dingen gedaan te krijgen.
En ondertussen halen we kindjes van ‘t school, hossen we naar de winkel, blijft de wasserij hier draaien, stapelt de strijk zich op tot ongekende hoogtes, kuisen we poepkes af, ruimen we rommel op, halen we oververmoeide kinderen uit elkaars haren,… Kortom, het leven van alledag heeft geen pauzeknopke.
Oh ja! Ik ben ondertussen 24 weken zwanger. Ge kunt er begot niet meer naastkijken. Ik moet mezelf soms ook dwingen om het rustig aan te doen. Bijna 2/3de van deze laatste zwangerschap vloog voorbij. Veel genoten heb ik nog niet. En met al dat dozen- en kindergesleur bekoop ik dat toch met een opkomende spatader, zware benen en een pijntje in mijn rug. Maar kom, zeg nu zelf, als dat de klachten zijn van een 5 maanden zwangere vrouw, dan valt dat heus nog wel mee, niet?
Wat zou ik zo graag eens in ‘t stad gaan rondkuieren op zoek naar een leuke uitwerking voor mijn suikerboonplannen. Ik wil graag namen zoeken met manlief, een bestellingske plaatsen voor dat laatste prutske zodra we zeker zijn over de naam,… We moeten ook dat geboortelijstje eens dringend beginnen vullen.
Hopelijk heb ik in de (twee) laatste weken van juni nog wat tijd om dat toch te doen zonder die twee “grote” kinderen te moeten meenemen.
Deze voormiddag begon ik aan iets waarvan ik op voorhand wist dat ik er spijt van ging krijgen.
Het plan:
- 8u30 Trijn wakker maken
- 9u vertrekken richting Lier station met de auto
- 9u32 trein richting Berchem nemen
- 9u 41 van de trein stappen en te voet naar de Van Diepenbeeckstraat
- 9u56 aankomen op plaats van bestemming
-10u binnenstormen op de stockverkoop van Fragile
Maar! Plannen zijn er om mis te lopen dus ging het zo
- 8u40 Trijn uit bed halen
- 9u richting bank om cash geld op zak te hebben
- 9u10 Trijn in de auto steken
- 9u12 richting Lier station
- 9u(bijna)30 parkeerplaats zoeken en oef! snel en vlakbij gevonden
- 9u 32 Trijn in de beco hijsen en gaan aanschuiven voor een treinticket
- aha! de trein van 9u32 had 12 minuten vertraging
- 9u47 trein op richting Berchem
- aangekomen op plaats van bestemming om 10u10
EN TOEN!! zag ik daar nen hoop vrouwmensen op het voetpad staan. Dus ga ik erbij staan en vraag of het nog gesloten is, of het vol zit. De mensen weten het zo niet goed, maar ze gokken dat tweede.
En ja hoor. Wat later komen er met mondjesmaat mensen buiten met zakjes en schuift de rij wat verder naar binnen.
De klok wordt gecheckt. De twee oudsten hebben gedaan om 12u30 op school en dus zou ik de trein van 11u57 toch moeten halen.
Ik geef mezelf nog wat wachttijd, maar besef dat het misschien een maat voor niks zou zijn.
10u30 gepasseerd en ik mag binnen. Gelukkig weet de dochter zich de ogen nog de kost te geven.
Het is warm binnen, vol mensen die half naakt tussen de rekken kleren staan te passen.
Mijn warme trui uitdoen en de dochter ontzien van haar jasje zou aangenaam zijn, maar ik besluit dat dat allemaal maar moet blijven zitten.
Ik heb geen moeder of man of vriendin bij die kapstok speelt, zoals zovele anderen wel.
Met Trijn nog steeds op de zwangere buik in de beco worstel ik me door het graaiende publiek op zoek naar kleren in mijn maat én die me aanstaan.
Passen doe ik niet. Trijn kreeg al een elleboogstoot te verwerken op haar hoofdje. Laat staan dat ik ze op de grond zou zetten. Ze had zich als een muis tussen een horde olifantenpoten gewaand!
Om 11u10 houd ik het voor bekeken. Ik ben het beu en Trijn met mij. We rekenen af en nemen de benen richting Berchem station, een lange rij wachtenden voor de deur van de stockverkoop achter ons latend.
De trein van 11u36 brengt ons naar Lier. Met de auto nog even brood gaan halen om dan de kindjes op school op te pikken.
Na het middageten stop ik de kinderen allemaal in bed voor een middagdutje en ik leg mezelf ook eventjes op de zetel. Een doodvermoeiende voormiddag achter de kiezen en mijn zwanger lijf protesteert!
Maar geluk! Hoera! Wat ik kocht past allemaal. Eén broek moet ik inkorten en that’s it.
De lente is in ‘t land en mijn handen jeuken om den hof in te duiken alhier. Vorige maand werd den helft van ons gras ondersteboven gehaald om een kapotte rioolbuis te vervangen en naar een verstopping te vissen. Gevolg: zand in bergskes en puttekes. Weg gras.
De dals staan tegen de muur nu ipv schoon op de grond te liggen. Hier en daar liggen er steenresten in het zand…
Ik moet me werkelijk bedwingen om dat gewoon te laten liggen. Het zou immers nogal bij z’n haar getrokken zijn om hier nog een schoon hofke te verwezenlijken. Over anderhalve maand zijn we hier weg. Met ander woorden: andere katten te geselen!
Maar… de lente zit in mijn hoofd en naast de lente had ik het plan opgevat om daar nog een geveltuintje bij te proppen.
Een hoofd vol lente en geveltuintjes (zéér simplistisch, want de rest van het hoofd doet zijn werk nog).
Ik mailde naar de gemeente om te vragen of er gemeentelijk bepalingen waren omtrent geveltuintjes. Aan ons nieuwe huis zou dat wel leuk zijn… mettertijd.
Njet! Geen gemeentelijke bepalingen. “Wat versta je onder geveltuintjes, kan je je wat verduidelijken? We hebben daar nog nooit van gehoord.”
Sja, dat hebt ge als ge in een landelijke gemeente woont zekers? Keuterboerkes!
Dus stuurde ik opnieuw een mailtje met daarin de links naar de gemeentelijke bepalingen omtrent geveltuintjes uit Gent, Kortrijk en Antwerpen. Als in “de pap in de mond geven”.
Ik gaf hen de afmetingen van ons toekomstig voetpad door met zelfs de rekensom van huidige breedte min een eventueel geveltuintje.
Vandaag kreeg ik een mail terug “Het wordt intern besproken, mijn collega mailt u terug.”
Ik ben curieus wat het zal worden. En ook… stel dat het mag… heb ik dan een voorbeeldfunctie binnen de gemeente? Ga ik dan over een paar jaar over de lippen als “die één met dat onkruid voor haar deur waar ge ni kunt passeren”?
Heeft ze dat niet goed gedaan, mijne mémé?
 
 
De stof die voor de rok gebruikt werd, komt uit haar stofkesoverschotten. ‘t Was jááá-ren geleden bedoeld geweest als kleed voor één van haar dochters. De stof was geknipt en de patroonbladen waren er netjes opgedriegd. Dat heeft ze allemaal losgeprutst om deze rok te maken.
De voilekes en het stofje van het bovenstuk komen uit de collectie van mijn tante. Overschotjes.
Een kleedje met een zieltje.
Die foto’s krijg ik van geen kanten goed blijkbaar. Ach! ‘t Is wel duidelijk zekers?
Uit het wasmachien
kwam een vieze propere spin
Aan de wasdraad hangen
had echter geen zin
Zeep gefret en water gezopen
Nooit of te nimmer komt ze nog in mijne was gekropen
Vrijdag 12 maart tekenden we de compromis van ons nieuwe huis. Dat hebben we dan ook al achter de rug.
Dingen die ons nu te doen staan; de huur van ons huidige huis opzeggen, wat metingskes gaan doen in het nieuwe huis, offertes aanvragen en vooral een lening vastkrijgen.
Er worden stilaan dozen gevuld alhier. Want mei, dat is nu eenmaal niet meer zo veraf en zolang ik nog geen last heb van een buik die in de weg zit, kunnen we daar maar beter van profiteren! Tegen de tijd dat we moeten verhuizen, ben ik ongeveer 27 weken zwanger en zal sleuren met dozen al een heel pak minder vanzelfsprekend zijn.
Maar ook wat de buik betreft zijn er vorderingen. We zijn ondertussen de 18 weken voorbij en er is ontegensprekelijk sprake van een zwanger buikje daar onder mijn opgeslagen vetreserves. Ik kan dus maar beter voortdoen met inpakken!
Ik ben trouwens reuzebenieuwd wat er hier nog zal volgen; een broer of zus voor onze kindjes…
Deze keer heb ik absoluut geen flauw idee! Bij Trijn wist ik het vooraleer de gynaecoloog ons inlichtte.
Ik had het zo leuk gevonden als er nog én een broertje én een zusje zou bijkomen (al die schone kleedjes die in die dozen liggen te blinken… pijnlijk!)
Een meisje zou zo fijn zijn. Een jongen zou zo fijn zijn. Ik weet begot niet waarmee ik het meest content zou zijn.
Alleen… zou nóg een zusje niet teveel van ‘t goeie zijn voor onze Klazeman? Een broertje voor dat manneke zou toch tof zijn hé.
Kijk, manlief zette het op zijn blog, maar ‘t is de moeite om er hier eens naar te linken.
Zalige reclame en de making of is zo mogelijk nog beter!
Ik ben niet zot van pijnstillers en probeer dat tot het allerminimum te beperken. Echter, de hoofdpijn waarmee ik de afgelopen maanden kampte, was niet om mee te lachen en zo werd hier mening Dafalgan uit het doosje gedrukt.
Ik dacht serieus dat het een zwangerschapskwaal was. ‘t Was immers ergens in ‘t begin van deze zwangerschap opgedoken. Tijdens de zwangerschap van Klaas heb ik trouwens de eerste (en voorlopig laatste) keer een migraine-aanval gehad en dus was ik al aan ‘t denken dat het wel eens een jongen zou kunnen zijn.
Maar vandaag had ik een afspraak bij de osteopaat. Kwestie van van die dafalganverslaving af te geraken.
En wat bleek? De hoofdpijn was niet zomaar een zwangerschapskwaal. Misschien wel een gevolg van compensatie (ten gevolge van lager gelegen wervels en spieren die wat versoepelen door de hormonen), maar da’s niet zeker.
Wat dan wel? Nekwervels 1 en 2 zaten muurvast.
Nu blijken dat de wervels waartussen de meeste bewegingsmogelijkheid bestaat. Veel korte en sterke spieren komen daar samen. Die spieren trekken vaak in kramp door de geblokkeerde wervels en veroorzaken veel spanning waardoor hoofdpijn ontstaat. De bonzende hoofdpijn, die komt er doordat die spieren ook de ader die daar loopt afspannen.
Nu met wat warmte in de nek rusten in de zetel en hopelijk heb ik de volgende afspraak bij de osteopaat én de dafalgans niet meer nodig!
|
|
Recent Comments