Kijk, manlief zette het op zijn blog, maar ‘t is de moeite om er hier eens naar te linken.
Zalige reclame en de making of is zo mogelijk nog beter!
|
||||||
|
Kijk, manlief zette het op zijn blog, maar ‘t is de moeite om er hier eens naar te linken. Zalige reclame en de making of is zo mogelijk nog beter! Ik ben niet zot van pijnstillers en probeer dat tot het allerminimum te beperken. Echter, de hoofdpijn waarmee ik de afgelopen maanden kampte, was niet om mee te lachen en zo werd hier mening Dafalgan uit het doosje gedrukt. Ik dacht serieus dat het een zwangerschapskwaal was. ‘t Was immers ergens in ‘t begin van deze zwangerschap opgedoken. Tijdens de zwangerschap van Klaas heb ik trouwens de eerste (en voorlopig laatste) keer een migraine-aanval gehad en dus was ik al aan ‘t denken dat het wel eens een jongen zou kunnen zijn. Maar vandaag had ik een afspraak bij de osteopaat. Kwestie van van die dafalganverslaving af te geraken.
Nu blijken dat de wervels waartussen de meeste bewegingsmogelijkheid bestaat. Veel korte en sterke spieren komen daar samen. Die spieren trekken vaak in kramp door de geblokkeerde wervels en veroorzaken veel spanning waardoor hoofdpijn ontstaat. De bonzende hoofdpijn, die komt er doordat die spieren ook de ader die daar loopt afspannen. Nu met wat warmte in de nek rusten in de zetel en hopelijk heb ik de volgende afspraak bij de osteopaat én de dafalgans niet meer nodig! Ons Fien had een goei twee weken geleden het lef gehad om aan mijn grootmoeder te vragen of ze een prinsessenkleed wou maken. Ik kreeg net telefoon van die tante om wat maten van Fien door te geven. Van de nek tot in de lenden, van de nek tot op de grond, de breedte van de rug, de breedte van de borst, de lengte van haar schouder,… Ik voel me redelijk leek op naaivlak nu! Zondag tenen wij naar batibouw. Niet omdat we dat tof vinden, maar eerder uit noodzaak. Er zijn immers een aantal dingen die we willen uitvogelen ivm onze nieuwe woning. Eerst en vooral is er de badkamer die wat vernieuwing kan gebruiken.
huidige badkamer Ons nieuwe huis beschikt enkel over een douche. Dat gaat allemaal wel lukken zo zonder bad, maar als we de badkamer zouden vernieuwen, dan steken we daar toch graag een bad in dat ook kan dienstdoen als douche.
badkamer nieuw huis Ten tweede is er het EPC dat niet al te gunstig is. Extra isolatie en een hogerendementsketel zouden aangeraden zijn volgens de EPC-deskundige. Om dat wat te illustreren: Wat dat EPC betreft gaan we er dus enkel maar op vooruit gaan. Echter, het is de moeite waard om eens uit te vissen wat het ons zou kosten om het platte dak boven de eetruimte, keuken, berging en wc te isoleren. Ook het marktaanbod aan hogerendementsketels moeten we eens uitpluizen. Dat alles moet zelfs vrij dringend gebeuren omdat we moeten te weten komen hoeveel extra kosten we nog kunnen dragen en om die onder te brengen in de nog aan te vragen lening. Premies, offertes, leningen, groeneleningen,… mijn hoofd barst er bijna van!
Hier is ie dan eindelijk! Een foto van Klaas zijn olifantentas.
Het patroon viel belachelijk groot uit, dus heb ik me maar gebaseerd op het bestaande patroon en het gewoon verkleind. In de zijkanten heb ik nog stukjes bijgezet die met een “knetserke” ofte drukknoopje open en toe kunnen. Eigenlijk had het toch een klein beetje groter gemogen, maar kijk, ‘t is nu zo en ‘t zal nimeer veranderen! En ja… deze keer hebben we sjans! We mogen het huis kopen en dat is dan ook wat we gaan doen.
De mensen die gisteren naar het huis kwamen kijken, krijgen tot zaterdag bedenktijd. Als we dan niks horen, verlagen we ons bod. Kwestie van ook van onze kant wat druk op de ketel te zetten. Duim dus nog maar een eindje door! Ik ben verzot op boeken! Ik hou het zo wat meer op de boeken met meer prent/foto dan letters.
Of boeken van Geert De Kockere zijn ook om van te snoepen. Vooral de boeken in de reeks van De tuinmannen. Daarnaast ook zijn poëzieboeken; Een fruitje van zilver en Varkentjes van marsepein zijn oa toppers. Op zijn prentenboeken heb ik het zo niet begrepen. Oh en ken je dit?
Da’s nog een fantastisch boekje! Een mooi geheel… Mooie foto’s, toffe vormgeving,… Als de boeken mooi zijn, kan het mij werkelijk niet schelen wat er in staat. Ik geef graag mijn ogen de kost. Wat mijn oog boeit, boeit mijn hart… of zoiets. Een boekenwinkel binnenstappen is altijd een beetje een foltering, een straf. Ik vind dat veel te plezant, ‘k zou er massa’s geld kunnen uitgeven, maar ik geef maar zelden toe aan het kopen van schoon boekskes. Niet mijn broek, nee… al had het wel gekund. Maar wel het wachten op een antwoord. We deden gisteren nog eens een bod op een huis en dat wachten op een antwoord vind ik zo slopend!
Zoveel dure dingen! Zoveel huizen met veel werk. Drukke banen,treinen, hoogspanningskabels, kleine tuintjes, geen garages, te weinig ruimte… We hebben het allemaal al gezien. Zo’n huis zoeken, brengt hier trouwens ook behoorlijk wat financiële stress met zich mee. U moet weten, ik speel moederkloek voor mijn kuikens en werk niet meer buitenshuis. (Ooit als het jongste kuiken naar school gaat, dan zal ik wat actiever worden op de arbeidsmarkt.) Nu draagt manlief dus alle financiële lasten en hij doet dat waarlijk goed. Hij is goed in zijn job, verdient zijn boterham en die voor ons allemaal,… Maar een huis financieren bezorgt hem -zelfs bij het gedacht alleen al- rimpels en grijze haren. Niet geheel onterecht natuurlijk, want de verantwoordelijkheid van de Geldschijtende Ezel mag niet onderschat worden! En ja… ik krijg het toch ook benauwd te weten dat we dubbel zoveel “vaste” maandelijkse kosten zullen hebben als we kopen. De kinderen leven immers niet van de hemelse dauw en krabben op het einde van de maand is niet tof. Duimt u even mee dat we dat huis nu mogen kopen aan de geboden prijs? Onlangs maakte ik voor Fien een speelrokje. Eentje van het zwiertype in het roos! Zonder patroon, zonder vooraf meten. Nu wou Fien heel graag dat rokje aandoen met carnaval. Een prinses wou ze zijn. Waarschijnlijk zoals vele bijna vierjarigen… Gelukkig had ik mijn hoofd nog niet gebroken over hoe ik dat rokje in een prinsessenoutfit zou integreren want een tijdje later wilde ze graag een bloemenmeisje zijn.
Er werd bij mijn ouders op zolder gegraven naar de bloemblaadjesceintuur en de rest rolde vanonder mijn naaimachine.
Mijn nieuw naaimachien doet zijn best. Ah! En als ik eens foto’s trek van Klaas zijn schooltasje, zal ik die hier ook eens tentoonspreiden. |
||||||
|
Copyright © 2010 Schrijfselkes - All Rights Reserved |
||||||
Recent Comments