Zorgen om niks

Maandag gingen we naar de vroedvrouw en hoorden we het hartje van onze buikbaby kloppen.
Er werd ook eens bij Fien geluisterd, die vond dat wel interessant…

Toen ik me maandagmiddag ff op het bed legde voor een kort tukkie, kreeg ik plots enorme steken ter hoogte van mijn baarmoeder. Een paar minuutjes en het was over.
Sindsdien voelde ik ons kindje niet meer. Maandagavond niet en dinsdagavond niet.  (’t Is namelijk ’s avonds dat ik dat kleine ding voel bewegen.)

Dus begon ik me vandaag een beetje zorgen te maken. We zijn inderdaad nog maar 16,5 week ver, dus op zich niks om je zorgen over te maken. Het feit echter dat ik niks meer had gevoeld na die steken in mijn buik, wekten de onrust…
Ik was me er ook wel van bewust dat ik de voorbije dagen niet echt heb stilgezeten. Dat vermindert de kans aanzienlijk op het voelen van wat beweging.

Maar dus, vandaag, woensdagavond, net elf uur ’s avonds gepasseerd en onze spruit in de maak laat zich voelen. Het kind blijkt nogal klokvast te zijn. 23u is zijn uur.

Moeder content.