December 28, 2008 by Katrien
Vanaf januari gaat onze huisarts werken met het “digitale wachtkamersysteem”.
Ge kunt met ander woorden niet meer bellen om een afspraak te maken.
Ofwel gaat ge tot ginder om een klapke te doen met het machien dat in de gang/wachtkamer zal staan en u een afspraak zal geven (na ingeving van uw siskaart), ofwel stuurt ge een sms’ke ofwel gaat ge naar de website van uwen dokter en dan krijgt ge zoiets.
Allemaal goed en wel denk ik dan.
Goed voor de mensen die overweg kunnen met hun computer en hun telefonneke. Maar wat in godsnaam met alle ouwe mékes? Kom, zelfs (sommige) mensen van mijn ouders hun generatie kunnen daar niet mee overweg.
En ziet ge ze al tot ginder tenen om een afspraak met het machien te regelen? Als ge ziek zijt doet ge dat mijn gedacht niet! Dan komt ge uw kot niet uit en dan belt ge naar den dokter voor een afspraak.
Tot zover de laagdrempeligheid van onze huisarts.
Eens bellen over een bezorgdheid of advies inwinnen zit er niet meer in dus.
Ze is enkel nog bereikbaar om de resultaten van oa bloeduitslagen op te vragen en huisbezoeken vast te leggen tijdens de ochtend een half uurke en tijdens de middag nog eens efkes.
Ik begrijp dat het lastig is dat ge héél den dag door telefoon krijgt over vanalles en nogwat en dat het efficiënter is om met een digitale agenda te werken. (Ge kunt zelfs zien of er vertragingen zijn tijdens de consultatieuren of niet!) Dus wat dat betreft is het systeem een verbetering.
Toch heb ik er precies een wat wrang gevoel bij.
En tien minuten voor een consultatie… is dat nu niet weinig? Kwestie van het “nummerke in de rij” -gevoel wat te versterken kan dat wel tellen vind ik!!
De enige redenen dat ik patiënt blijf bij haar is dat ik jarenlang! op haar kinderen heb gebabysit, dat ik haar goed ken en zij mij en dat ze toch een goede dokter blijft. Afwachten wat het zal geven in de toekomst…
Category afvragingen, gezondheid | Tags: digitaal,dokter,huisarts | 10 Comments
December 19, 2008 by Katrien
“Obama heeft een regering.”
Da’s meer dan België mijn gedacht!
Category media | Tags: België,Obama,regering | No Comments
December 12, 2008 by Katrien
Omdat ik voorlopig niet verder kan met het suikerbonenwerk, heb ik me de laatste paar avonden maar wat beziggehouden met andere dingen.
Zo maakte ik twee nieuwe kersenpitkussentjes én een schooltasje voor Fien!
Dat alles werd in elkaar geflanst met leuke stofoverschotjes en zonder patroontjes of meetlatten.
En het resultaat mag er uiteindelijk wel zijn vind ik.
Een leuke tas voor Fien waar haar poppemieke in kan “slapen” terwijl zij in ‘t klasje speelt.
Er past nog een proper broekje en onderbroekje in en er is plaats voor een fruitje.
Met de velcrostrips krijgt ze haar schooltasje gemakkelijk zelf open en toe. Bovendien is haar tasje duidelijk gemerkt met haar naam.
Meer moet dat niet zijn voor een peuterke.
Nu nog sloefjes kopen voor in de klas en ze kan vertrekken binnenkort!
Category Fien, doe-het-zelven, school | Tags: bricoleren,Fien,school,schooltas | 9 Comments
December 9, 2008 by Katrien
Hier en daar lees ik dat mensen het niet zo hebben met de kerstperiode.
Is het de overkill of omwille van geloofovertuigingen?
Ik vind de kerstperiode op zich wel fijn.
Gezellig binnenzitten met wat kaarsjes op de schouw (lager is gevaarlijk voor kinderpollekes), binnenkort ook de kerstboom (nee, niet met blinkende ballen!) en de cadeautjes.
Al zijn er uiteraard ook keerzijden aan medailles.
- Die lichtjes in de straat, dat is allemaal gezellig (kom, we zullen de doorsnee lichtjes/m³ rekenen en niet de overdosis zoals bij de buren) maar zoals Lien al zei, dat zuipt toch energie man!
Als iedereen het al eens bij die ene lichtslinger in huis zou houden, dat zou toch al een pak schillen aan energieverbruik!
- De familiefeesten: ook allemaal okee want dat is een leuke gelegenheid om uw familie nog eens te zien maar er schiet bijgevolg ook ni veel tijd meer over om tijdens een weekje verlof andere dingen te doen dan van hot naar her te dollen.
- Cadeautjes: pijnlijke zaak voor de portefeuille maar voor de kinderen zo leuk. En NIET leuk als ge het belachelijkste ooit krijgt als ge zelf moeite doet om iets leuks voor de anderen te kopen.
Er is ook een hypokriet kantje aan cadeautjes kopen voor elkaar natuurlijk. Ik ben niet de mens om te zeggen “oh, leuk dat ik iets krijg, maar ik vind het gatlillek”, dus hou ik het zelf maar op “oh wat leuk”. Met mij zullen er allicht nog zo’n mensen rondlopen.
Lotjes trekken en lijstjes leggen, behelpt dat probleem wel, maar overdreven enthousiast reageren op de inhoud van een cadeautje als ge er zelf achter gevraagd hebt… sja.
Pas op, ik was vorig jaar vree content dat ik iets kreeg wat op mijn lijstje stond hoor!
- Kerstmannen: da’s een medaille die langs twee kanten zwart ziet. Ik heb een bloedhekel aan die mannekes! Onnozelaars zijn het die Sinterklaas naar Amerika brachten en hem onder een andere gedaante en andere naam terug naar hier verhuisden. Onnozelaars ook degenen die meedoen aan heel die hype. Net zoals heel dat Halloweengedoe moet ik er niet van weten. Da’s nu echt een schoon bewijs van onze consumptiemaatschappij!
Ik kende vroeger de kerstman als een figuur uit een verhaal. Een gezellig manneke uit Lapland, met een lekker dikke vrouw, een open haard in een klein huizeke, rendieren in zijne hof en een schoon slee. Dat was niet meer dan een verhaal, iets in den trant van Roodkapje, Klein Duimpje,… Leuk om naar te luisteren.
En nu, 20 jaar later, staan de etalages vol vorte zingende kerstmannen, hangen er kerstmannen aan gevels (al blijft dit jaar onze straat proper wat dat betreft) en lopen er kinderen met van die schoon kerstmanmutsen rond.
Is er iemand die met véél te grote botten rondloopt, tegen zijn grootmoeder zegt “grootmoe, wat heb je een grote oren”, zijn haar laat groeien om er een prins langs omhoog te laten kruipen… en ze effectief alle vijf op een rij heeft?
Ik HOEF ze niet die stinkers.
Nu zijn mijn kinderen nog vrij van kerstoverdosis en slikken ze alleen wat ze hierthuis krijgen voorgeschoteld. Veel is dat nog niet, buiten deze kerststal die Sinterklaas hen bracht;
Ik hoop dat ik hun zieltjes nog efkes vrij van massahysterie kan houden.
Category Kerstmis | Tags: ergernis,Kerstmis | 3 Comments
December 8, 2008 by Katrien
Veel om te schrijven, weinig goesting en niet altijd tijd. Laten we dat als reden nemen om de windstilte hier wat te verklaren?
Maar deze wil ik jullie niet onthouden:
Onze nummer 3 hebben we zaterdag even in 3Dbeeld laten omzetten. Met oa dit als resultaat:
Het beste nieuws is uiteraard dat mijn vermoeden bevestigd werd. Ons derde spook heeft zich alvast gedraaid. Vrijdagochtend was er blijkbaar toch de goesting om een rondeke te keren.
Bij 28 weken weegt deze kadee 1kg220 en blijkt het gezegend te zijn met lange benen.
Ik ben al razend benieuwd hoe nummer 3 er buiten de buik zal uitzien binnenkort!
Category kinderen, zwanger | Tags: baby,echo,stavaza,zwanger | 1 Comment
December 1, 2008 by Katrien
Een klein twee weken geleden trok ik met ons kindjes richting Lier. Een babybezoekje… zo efkes tussen de soep en de patatten.
Lier ligt nog geen 7km hier vandaan. Er rijdt per uur één bus van Broechem naar Lier. Ik zou dus met de fiets gaan. Vroeger reed ik altijd met de fiets. Véél sneller dan de bus met haar omwegen etc.
Verschil tussen vroeger en nu: ik ben die afstand niet meer gewend, ik zeul nu een fietskar mee en ik ben nu 6 maanden zwanger.
Wat op twintig minuten geklaard zou moeten worden, duurde bijna een volledig uur.
Het was koud man! Maar ík had geen kou hoor! Mijn handschoenen heb ik niet nodig gehad en ik heb alles uitgespeeld wat me maar enigszins warm zou houden. Maw ik fietste op den duur met de kleren die ik binnenshuis aanhad. Wat heb ik me daar aan mispakt toen! Meer dan dertig kilo trekken achter uwe vlo, het is een goei training…
In het naar huis gaan heb ik sommige stukken gewoon gestapt! Een volle blaas met een zwangere buik op een fiets, da’s om problemen vragen. Zéér dat mijn buik deed.
Ik heb getwijfeld om mij langs de kant te zetten en mijn broek af te trekken, maar dat heb ik uiteindelijk toch maar niet gedaan.
En dan vandaag:
Nog een babybezoekje in Lier. De fiets liet ik maar voor wat het was, en we kozen voor de bus vandaag.
Dat ging als volgt;
- twintig na één: de deur uit.
- half twee: de bus richting volgende halte
- kwart voor twee: bus richting Lier
- tien na twee: in Lier concluderen dat de bus niet tot ‘t centrum doorrijdt en enkel aan ‘t station draait (wegens werken)
- half drie: in ‘t ziekenhuis
- kwart voor drie: na een bezoekje van een kwartiertje met joeng die nergens met hun pollen vanaf kunnen blijven terug jassen aangedaan en vertrokken.
- tien na drie: terug aan ‘t station aangekomen en op de bus gewacht tot tien voor vier alstublieft!!
- tien voor vier: bus richting Broechem
- bijna half vijf: in Broechem aangekomen en naar huis gestapt.
- om tien voor vijf was ik terug binnen.
Drieënhalf uur van huis weg om een kwartiertje op bezoek te gaan en dat maar 7km van uw deur hé! Ge moet verdekke goe zot zijn om met kleine kinderen het openbaar vervoer te gebruiken! Gast!!
Noot aan de lezer: dat was mét twee kinderen die géén middagdutje hadden gedaan omdat ik dacht dat we daarvoor wel zouden terug zijn.
Fien aan de hand die van geen kanten kan doorstappen (gezien de leeftijd, de korte beentjes en te veel te zien) en Klaas in de Beco.
Die draagzak trouwens, dat is allemaal goed en wel, maar ge moet dat zwanger zijnde toch ni op uw buik gebruiken! Op zich had ik er niet zo’n last van dat Klaas vanvoor hing (handiger in de bus) maar toen ik hem eruit haalde deden mijn buikspieren serieus pijn!
Met ander woorden: ik geraak met mijn dikke pens tegenwoordig niet verder dan mijn eigen dorp in het gezelschap van de twee oudsten. Kom, toch niet zonder mijn lijf op de proef te stellen.
Category frustratie | Tags: babybezoek,bus,de lijn,fiets,openbaar vervoer | 9 Comments
