Manlief had gisterenavond een verrassing voor mij.
Bijna twee weken heb ik in spanning geleefd. Een verrassing man! Er was niet eens een reden voor. Niet zoveel jaar getrouwd, geen verjaardagen, geen moederkesdag, niks nontebotten.
Woensdagavond mocht ik weten wat er te gebeuren stond. Een optreden van Manmanman zo bleek.
Waarvoor bloggen al niet goed is hé. 
Ik moet dat meer doen, zo verborgen verlanglijstjes publiceren! 
Fien en Klaas werden uitbesteed aan Greet. (Danku voor het voorstel Greet!) Zij zijn deze voormiddag -als alles goed gaat- naar de zoo. Mét de tram. Belevenissen verzekerd voor ons kadees.
Trijn werd gisterenavond onder de moedervleugels van mijn eigenste moeder ondergebracht. En zo werd het ook de eerste keer sinds Trijn haar geboorte dat ik ze ergens achterliet voor langer dan een uur. (Jaja, buiten die couveuseweken dan hé.)
Om 19u15 kreeg ze nog borstvoeding waarna wij vertrokken. Een flesje afgekolfde melk heeft ze niet meer gedronken zo bleek. Ze was goed in dromenland en is pas deze nacht om half twee wakker geworden.
Maar dus! Het optreden was best fijn. Sjarelhumor ten top (voor zij die de sjarels niet kennen: het kan er nogal platvloers aan toegaan…)
En goei muzikanten hé!
En dan kriebelt het toch serieus om terug die viool ter hand te nemen. Ik heb dat gigantisch graag gedaan, muziek gespeeld. Niet dat ik daar zo’n krak in ben, absoluut niet zelfs (en nu al helemaal niet meer wegens niet getraind!) maar dat is gewoon zo leuk.
Ooit wil ik nog wel eens terug les volgen en liefst alhier.
Enfin, qua afwijken van het onderwerp kon dit weeral tellen…
Om te besluiten dan;
Dat smaakt naar meer! Danku lieve Tom!
