Manlief is weinig thuis tegenwoordig. Vroeg beginnen werken, laat terug thuis.
Dat wil zeggen dat ik het huishouden volledig voor mijn rekening neem, inclusief kinderen verzorgen en Fien naar school brengen/gaan halen, eten maken, boodschappen,…
Het merendeel deed ik al, maar zo alles écht alleen doen… ge voelt dat wel.
Vooral ’s avonds als de kinderen in bed moeten. Met twee gaat het toch veel efficiënter dan alleen.
Enfin, dat lukt allemaal wel. De berg strijk stapelt zich op en soms moet ik kleren uit de strijkmand/stoel/tafel zoeken, maar ach, dat overleef ik wel.
Waar ik veel meer last van heb, is dat er zo weinig tijd is dat we elkaar zien en er zoveel te vertellen is.
Alledaagse dingen, over de kinderen, wat er gekocht moet worden, hoe het was op school,… Triviale dingen dus.
Maar er gebeuren ook minder triviale dingen. Een huis kopen bijvoorbeeld… Daar dient wel ‘t één en ‘t ander over gezegd te worden en of je nu wil of niet, irl gaat dat toch allemaal wat vlotter dan via googletalk. We stellen het dus voorlopig met “cyberklap” (ah kijk! een neologisme).
Ik hoop dat het project voor dit bedrijf snel uit zijn kinderziektes is want ik mis mijn maatje.
I know the feeling … manlief met veel te lange werkdagen EN nog eens een druk sportleven (zeker nu het ‘voorbereiding’ van ‘t seizoen is).
Maar ik mag niet klagen want hij steekt ons oudste bij het thuiskomen eerst in bed en passeert ’s avonds wel soms nog eens langs de winkel…
Succes met de huizenzoektocht! (zouden wij ook wel es moeten doen, want ‘t is “den moment” naar ‘t schijnt, maar wat moeten wij nu met een huis in België als we’t maar over een paar jaar nodig hebben… pffff)
succes met je huizenzoektocht.
Ik hoop dat je man ondertussen al wat meer thuis is?
Onze huizenzoektocht is voorlopig gestaakt.
Gelukkig is ‘m wat meer thuis ondertussen. Ik heb toch al niet meer ‘t gevoel dat ik hier alleen rondloop ’s avonds.