Als we Fien ’s middags van school hebben gehaald en we zijn allemaal heelhuids in huis geraakt, kunnen we aan tafel. De kans is groot dat grote zus en broer kibbelen, haren trekken, duwen, huilen,… Ze zijn immers moe! Leuke boel dus, zo met uw drie bloeikes aan tafel een boke eten. Het kan niet snel genoeg gaan om ze daarna in hun bed te zwieren.
Als ze moe zijn wordt er niet zo bijster veel gegeten. Door Fien toch niet, Klaas steekt altijd wel wat weg! Maar als ze allebei nog redelijk op hun benen kunnen staan en nog zelf willen kiezen wat ze tussen hun boke willen, dan kan moeder werken! Boterhammen smeren voor uitgehongerde beren, dat is een olympische sport op zich. Het ene boke is nog niet op of het andere wordt al gevraagd. En sinds Trijn ook bokes eet, moet er dus een tandje worden bijgestoken.
En wonder boven wonder… Als er klinkt “Ik heb genoeg gegeten”, klimmen ze van hun stoel en beginnen ze te spelen alsof ze nog bakken energie over hebben. Gelukkig weet moeder beter. Na een half uur spelen vliegen ze hun bedstee in!
’s Avonds is het alweer van dat: Aan tafel met drie kleine kinders.
De jongste brult de longen uit haar lijf. Al zeker een half uur, want madam heeft honger en het eten is nog niet klaar. Zomaar een borst boven toveren tijdens het potten roeren, daar doe ik trouwens niet aan mee. Efkes wachten vooraleer de patatten er zijn, daar is nog niemand van doodgegaan.
Enfin, potten op tafel, kinderen aan tafel, bavetten voorknopen en gaan met die hakmachine!
Bordjes vullen, vlees snijden, patatten wat kleiner kappen, bordjes voorschotelen, glaasjes vullen,…
Om dan uiteindelijk ook het bordje van de kleinste pruts te vullen.
Ofwel uit haar handje, ofwel van het lepeltje, maar met de pot mee-eten doet ze. Dat scheelt al een hoop gedoe ’s avonds.
Als het van “eten geven” is (zoals vanavond), dan is er geen tijd om zelf te eten.
En dus ben ik blij als ze na het avondeten nog eventjes braaf willen zijn zodat ik zelf eventjes kan eten. Dat moet niet lang duren… ik heb ondertussen de slechte gewoonte ontwikkeld om mijn eten in vijf minuten door mijn strot te jagen. En ik moet er op letten dat ik dat niet doe als ik wél de tijd krijg om te eten…
Slechte manieren, ge zijt daar snel mee weg. Ze afleren, da’s een ander paar mouwen.
“van een beetje wachten is nog niemand doodgegaan” die vind ik echt goed en moet ik onthouden (ook voor mezelf)
als isla vroeger haar keel openzette van de honger, liet ik ongeveer alles vallen
dat zal voor nr 2 toch even anders zijn
ja haha, bij nr3 bekijk je dat waarschijnlijk anders
maar kook je dan zoutloos zodat trijn kan mee-eten? hier kookt de man des huizes, en de zoon (10 maanden) eet (vaak) hetzelfde als wij, maar over het zoutgehalte moet wel onderhandeld worden
PS ik ken tom van de NR
@Nele: Ha kijk, Chirovolk komt ge overal tegen! “Van Brussel” klinkt hier… en “Greet kent die ook”.
Nee, ik kook niet zoutloos. We gebruikten sowieso niet teveel zout en nu probeer ik er ook op te letten hoor. Als er in de groentjes al eens wat meer zout moet, dan doe ik bij de pasta/patatten/… geen zout meer.
Ik voel de stress!
Een beetje herkenbaar ook en hier zijn ze nog maar met twee… Hier is het vooral elke maaltijd bang afwachten en gokken hoeveel keer Marie haar beker melk op de grond kiepert.
Hier zorg ik dat er ’s middags ‘gekookt’ op tafel staat. En wel zo dat het meeste al ongeveer klaar is voor ik het oudste spook moet gaan ophalen. Zelf op ‘t gemak eten is er ook niet echt bij maar ‘t scheelt al veel dat kleine zus haar eigen plan begint te trekken aan tafel.
Ik merk dat ik ’s avonds – als de kindjes in bed liggen- honger krijg en ik mijn ’schade’ dan durf in te halen. Nog snel een bord pasta of zo – dat zal pas lastig zijn om af te leren als het borstvoedingstijdperk voorbij is
Slaapt Fien dan nog? Zal wel een zalig momentje zijn, zo efkes voor jezelf
Ik heb daar dus -wonder boven wonder- gene last van want ik smeer bokes in rondes (eerst voor iedereen één boke en als iedereen (en ik dus ook) dat op heeft begin ik pas aan nummer twee. Plus, meestal eten ze op school.)
En warm eten? Vlees snij ik al in stukken terwijl ik het aan het bakken ben, patatjes en pasta kan ik ondertussen in een record tempo snijden en voor de rest. Tgo, dat ze maar wat sukkelen en hun plan trekken
Maar ja, soms gebeurt het ook dat het lief en ik pas eten als de kinders in hun bed liggen. En soms is eigenlijk best wel vaak. Maar ik zeg niet altijd he:)