November 25, 2010 by Katrien
Dan krijgt ge zo’n mail in uw mailbox naar aanleiding van dit en zijt ge helemaal content! 
“Dag Katrien,
Ik wilde je gewoon nog eens heel, heel hartelijk danken omdat je het initiatief genomen hebt om nog eens ‘rond C.’ (ik kan het niet beter uitdrukken) samen te komen.
Je mag deze mail ook doorsturen naar alle anderen, ook naar iedereen die een kaartje achterliet.
Al werd er die zondag misschien niet echt veel over C. gepraat, toch had ik heel sterk het gevoel dat ze, bijna letterlijk, in ons midden was.
Jullie zijn allemaal zo’n mooie jonge mensen, jullie hebben waarschijnlijk allemaal meer dan genoeg om handen met kinderen, relatie, werk. Daarom vind ik het zo ontroerend dat er in al die drukte nog ruimte is voor iets dat niet echt om aandacht schreeuwt en dat jullie tijd vrij gemaakt hebben om daar bij stil te staan. Dat wij daarin mochten delen ervaren wij als een soort geschenk.
Dus nogmaals een hele warme dank, ook namens L. (= echtgenoot vd afzender),
E. (= mama van C.)“
Category Uncategorized | Tags: | No Comments
November 24, 2010 by Katrien
Eind september vertrokken wij op reis voor twee weken. Eén weekje met de vrienden en daarna nog een weekje met ons gezinnetje alleen.
‘s Avonds bij het inladen van de auto, had ik niet echt iets om me ginder bezig te houden. Haakwerk, boeken,… ik had niks voorzien.
Totdat ik mij afvroeg of er nog een plaatske was om mijn stikmachien mee te nemen. En ja, zo geschiedde dat tijdens het inladen van de auto ook nog gauw het stikmachien werd ingeladen, de schuif met garen werd leeggeschud, wat stoffen bij elkaar werden geschaard en een Ottobre werd meegepakt.
Niet dat er op verlof met vier kindjes (waarvan eentje slechts 1,5 maand oud) veel tijd is om te zitten naaien, maar kom. Ik maakte toch twee mutskes voor Mitte en eentje voor het petekind (dat ook mee ging de eerste week).
Verder begon ik aan een tuniekje voor Trijn. Met de stofjes die ik dus had meegeschaard. En laat dat nu niet meteen de meest herfst-winterkleurige stofjes zijn.
Zo werd het dus een tuniekje met lichtgroene ruitjes en bloemetjes.
Deze week geraakte het eindelijk afgewerkt. Het was immers ergens op de naaitafel verzeild geraakt die ondertussen overdekt werd met plastiek (werken in huis).
Maar deze week pleurde ik het ding toch maar vanonder de plastiek, samen met het stikmachien om er nog het halsbiesje op te zetten en de knoopjes aan te zetten.
En toen gisteren het zonneke efkes door het wolkendek kwam priemen, zag ik mijn kans schoon om het kleinood op de gevoelige plaat te zetten.
Nu is ‘t enkel maar de vraag of ik Trijn dit lentekleurig ding deze winter ga aandoen, of toch maar zal wachten tot het voorjaar…
Category Uncategorized | Tags: | 3 Comments
November 22, 2010 by Katrien
Katrien: “zit met een vraag.”
Een facebookvraag zelfs! Voor de leerkrachten onder ons.
Heb jij leerlingen of oudleerlingen toegevoegd als “vriend” op facebook? Zo ja, systematisch of selectief?
Waar ligt de lijn? Wat is het nut? Hebben scholen hier regels over?
Moet ik dat vergelijken met mensen toevoegen/accepteren die nog lid waren van je in de jeugdbeweging?
Vanwaar die vraag? Sinds kort waren er 2 leerkrachten rond op facebook (waarvan ik nog les kreeg) die een hele hoop (oud)leerlingen te vriend hebben gemaakt. Ik ben dus wel benieuwd naar hún motief.
De keer dat ik ze tegenkom op school, zal ik ze daar ook wel eens naar vragen. Maar ondertussen ondervraag ik het lesgevend lezerspubliek alvast. 
Category Uncategorized | Tags: | 5 Comments
November 17, 2010 by Katrien
Veel van de kleedjes die ik als kind gedragen heb, heeft mijn moeder doorgegeven. Zo spijtig! Want er waren hele mooie kleedjes bij waar mijn dochters heel schoon mee hadden kunnen zijn.
Wat ze wel bijhield zijn de kleren van mijn twee jongste broers (geboren in 1989 en in 1995). En nee, ik vind die kleren niet echt mooi!
Enkele dingen van mijn tijd bleven wel bewaard.
Dit jasje van Mitte bijvoorbeeld. Dat heb ik zelf nog gedragen.
En het bloesje dat Trijn hier aanheeft, kwam afgelopen weekend boven bij mijn ouders thuis!
Ik hoop dat er af en toe zo nog eens een tof stukske bovenkomt.
Category Uncategorized | Tags: | No Comments
November 11, 2010 by Katrien
Deze ochtend stuurde ik de wederhelft richting Rijkevorsel om een kastje op te halen.
Eentje dat ik had gevonden op Kapaza. Vol eik met een marmeren blad voor 25 euro astemblift! Daar kan ne mens toch ni voor sukkelen zekers?
Morgen wordt het volgende kastje opgehaald in Booischot. Eentje voor kinderspeelgoed in te zetten. En dat voor amper 5 euro.
Ge vraagt uweigen af waarom iedereen naar den Ikea teent!
Category Uncategorized | Tags: | 5 Comments
by Katrien
Vorige week maakte ik nog eens een portie kweepeergelei. Dat heeft zo’n fantastische kleur en ons kinderen (en ikzelf) zijn daar zot van.
Deze week kocht ik nog eens drie kweeperen om kweepeergelei zonder suiker te maken. Ge geeft immers ni zomaar een potje confituur of gelei aan diabetici.
Er werd pectine in huis gehaald en tagatose om te zoeten.
En toen begon het experiment! Experiment ja, want een recept had ik precies nergens gevonden.
1,5 liter sap
250gr tagatesse
en pectine volgens de verpakking (ik ben te lui om te checken hoeveel dat weer moest zijn)
Ge ziet van hier dat dat lukte natuurlijk!
Algauw nam ik de doos tagatesse weer om er met de losse hand nog wat bij te kappen. Geleren deed dat ook van geen kanten, dus kapten we er nog pectine bij ook.
Na bijna twee uur koken (ja, bij kweepeergelei duurt dat lang) was er al serieus wat uitgekookt. En toen ik het beu was en het toch maar op potten wou gieten, was het nog zo lopend als iets.
Hoe dat afliep? De gelei in de potjes steef dus serieus op blijkbaar. Zo werd de gelei dus veel harder dan de gewone gelei met suiker. Qua smaak bleef hij nogal zuur. Misschien had ik er toch de volle 500gr tagatesse moeten in kappen.
De gelei werd ook niet zo donkerrood als die met suiker.
Ik had beter deze eerst gelezen ipv achteraf. Al zou ik nog niet weten hoe het nu verhoudingsgewijs zou moeten.
Iemand ervaring met suikervrije gelei of confituur?
Category Uncategorized | Tags: | 2 Comments
November 6, 2010 by Katrien
Het was hier nogal leeg de laatste maanden.
Het vorige bericht niet meegerekend, was het alweer meer dan vijf maanden geleden dat hier nog eens iets verscheen.
‘t Is echter niet omdat het alhier leeg was, dat dat in ‘t echte leven zo was.
Tijdens de afgelopen maanden werd er immers gewerkt in ons huis, werden er dozen uitgeladen, gerief gesleurd… maar bovenal… werd er in datzelfde huis een kindje geboren.
Hoogstwaarschijnlijk kwam u dat hier al te weten. Voor ‘t geval ge ons niet in ‘t echt kent natuurlijk!
Ondertussen hebben we onze draai wat gevonden met vier kindjes.
Ik heb gezweet, dat wel!
Maar kijk, ‘t loopt alweer wat vlotter. En dus kriebelt het wel weer om ook hier wat te schrijven.
Al wat langer eigenlijk, maar mijn hoofd lijkt zo vol te zitten dat het er niet goed uitkomt.
Wat wilt ne mens eigenlijk ook lezen van een huismoeder met vier kinderen?
Ik zit met mijn handen, mijn hoofd én mijn hart tussen de kinderen, de kookpotten en de was.
Niet dat ik die handen, dat hoofd en dat hart niet in tweevoud zou willen hoor! Er zijn immers nog zoveel andere dingen die ik graag zou doen ipv huismoeder te zijn.
Eens zien wat er de komende tijd uit de virtuele pen kan kruipen sé.
Category Uncategorized | Tags: | No Comments
