March 23, 2011 by Katrien
… vandaag:
“graag zou ik een recept hebben van bewaar en harde wafels”
Ik overweeg een antwoord in de trant van
“Wat gaat gij met die wafels doen? Annemarie, Marie Katrien…”
Ontvangen via kindjes.net.
Zonder naam.
Zonder aanspreking.
Zonder relevantie tav de betreffende blog.
Ik wil zovéél graag!
Category blog | Tags: | 6 Comments
March 18, 2011 by Katrien
Ze schreef iets over perfecte vrouwen met een blog.
Eigenlijk beter… vrouwen die het beste kantje van zichzelf laten zien, bloggewijs.
Ik sta er niet tussen en hoor niet in haar rijtje thuis. Meer nog… ik durf het schaamrood op mijn wangen wegsteken en ten bewijze daarvan u de vuiligheid in mijn huis (stal bij tijden) wel eens tonen.
Anderhalve maand geleden bonjourde ik de -overigens vriendelijke- poetsvrouw buiten. Aanvankelijk met het idee om iemand 2 uurtjes extra te laten komen. Maar de optie ‘kennis van het Nederlands’ die ik verkoos, gooide zowaar roet in het eten. De zoektocht heb ik gestaakt ondertussen.
Ik kijk met lede ogen de bergen was en strijk aan. Als er een paar dagen niet wordt gestofzuigd, kan ik mijn kinderen eten geven van wat er onder tafel verzameld werd.
Vrouw aan de haard en het alleen niet klaarspelen. ‘t Is triestig om toe te geven. Maar ik geef toe. Die vier kinderen op dik vier jaar tijd, dat lukt me wel. Die vier kleine kinderen combineren met eten maken, het huishouden doen, winkelen,… da’s minder evident. Misschien heb ik me daar wel lichtjes aan mispakt.
Stoppen met bloggen of minder met foto’s prutsen, dat stikmachien helemaal laten verstoffen (net zoals die viool), ‘t zijn opties natuurlijk. Maar er mag nog iets aan zijn hé, aan dat leven als huismoeder. 
Dus kijkt u even mee… Hier één van de redenen van een huis dat niet spik en span geraakt;
En kom, ge gaat me nu toch niet vertellen dat ik werkelijk waar de enige moeder ben die het huishouden niet gedaan krijgt zoals ze graag zou willen?
Category Uncategorized | Tags: | 20 Comments
March 17, 2011 by Katrien
Daar gingen wij wel eens aan meedoen nadat moeder in een ‘bui zonder verstand’ facebookgewijs op ‘deelnemen’ klikte.
Wij, de wederhelft en ik, zijn niet vies van vegetarisch eten. Onze gezamenlijke kroost daarentegen valt te classificeren onder de soort omnivoren met neigingen tot carnivoor gedrag. Als we ze ‘s avonds enkel een vlezeke zouden geven zonder patatten of groenten, zouden ze dat geeneens zo erg vinden.
Bon… wij zonder vlees dus.
Maar laten we stellen dat mijn vlees-/vismetgroentengerechtenkennis nét iets uitgebreider is dan mijn vegetarischegerechtenkennis.
Om het zacht uit te drukken; “Ik denk dat ik wel een beetje inspiratie kan gebruiken.”
Tot hiertoe is het al aardig gelukt. Vandaag aten we voor ‘t eerst wat gerookte zalm en heilbot.
We gaan daar niet onnozel over doen. We consuminderen. Punt.
Begin deze week sloeg ik een voorraad groenten in met ‘t idee “we zien wel wat we ermee doen.”
Gisteren gaf dat dit resultaat:
Pasta met pompoen en paddestoeltjes.
Wij gebruikten:
- 1 butternut pompoen
- 2 handenvol paddestoeltjes
- 2 handenvol champignonnen
- 1 stuk cambozola van +- 200gr
- 3 soeplepels room
- fusilli
- peper, zout, beetje komijnzaad
- luzernescheuten
Champignons fijngesneden aanstoven. Pompoen in blokjes toevoegen.
Beetje kruiden met peper en zout. Komijnzaadjes erbij.
Bodemke water toevoegen zodat de pompoen kan garen en de boel niet aanbrandt.
Paddestoelen lichtjes aanbakken in een apart pannetje en bij de pompoen voegen als deze gaar is.
Cambozola in kleine stukjes snijden en laten smelten tussen de groenten. Enkele soeplepels room toevoegen.
Opdienen met pasta en luzernescheutjes.
Voor vier volwassen eters zou ik de ingrediënten wel vermeerderen. Onze kinderen keken er eens naar met een opgetrokken neus, aten een proevertje en een vervangend tomaatje. Moeder en vader aten de rest op zonder zwaar te overdrijven in hoeveelheid.
Category Aan tafel!, eten | Tags: | 7 Comments
March 14, 2011 by Katrien
Toen ik enkele weken geleden ons konijn van eten ging voorzien, kreeg ik het plots in mijn hoofd om de esdoorn die daar vlakbij stond te ontdoen van enkele takken.
Knipschaar ter hand en hup, tsjak een stuk of vijf takken weg.
Enkele momenten later heb ik me die snoeibeurt dik beklaagd. De sapstroom van een esdoorn blijkt nogal sterk, zo met de lente voor de deur. Géén goed idee om dan te snoeien dus!
Bij wat opzoekwerk achteraf (ah ja, ik was doodongerust dat ik die boom kapot zou gedaan hebben) bleek dat het sap van een esdoorn kan getapt worden, net zoals bij een berk.
Wil het toeval toch dat wij ook een grote berk in ons tuinparadijs hebben staan zekers. Dat sap tappen moest dus eens getest worden.
Vorige week knipte ik dus een tak af en hing er een glazen fles aan.
Voor een volle fles van een liter hadden we 2 dagen en een kletske nodig. De volgende volle literfles ging vlotter wegens geen nachtvorst.
En tot slot konden we ook nog een derde fles tappen. Verder dan dat gaan we dit jaar niet geraken vermoed ik.
Dat berkensap is trouwens wonderbaarlijk helder. Nét water! Al heeft het een iets zoetere smaak en zou het vol goeie dingen zitten. Ideaal om de lente te beginnen en een grote schoonmaak van je binnenste lijf te houden.
Je kan er ‘t schijnt wijn mee maken. Hierthuis echter staan de flessen netjes in de ijskast tot er een dorstige eens passeert om een slokje te doen.
Ons kinderen zijn er wel voor te vinden!
Category In den hof, Uncategorized, natuur | Tags: | No Comments
March 5, 2011 by Katrien
… dan kunt ge dit eens klaarmaken.
Courgette en ballekes in tomatensaus.
Dat gaat als volgt:
Men haalt bij elkaar:
- 500gr gehakt
- 1 ei
- 2 beschuiten (wij gebruiken geen kant-en-klaar chapelure)
- 2 courgettes (geen gusten uiteraard!)
- 2 blikken tomaten in stukskes (ah ja, ‘t is geen tomattenseizoen en van die waterige tomatten die er wel zijn, maakt ge toch geen verse saus?)
- 2 tenen look
- rozemarijn
- oregano
- zout
- peper
Hoe? Zo!
- Eike in een kom, kruim (fijn) van 2 beschuiten eronder, gehakt erbij en mengen maar. Maak bollekes.
- Courgette in schijfkes in een ovenschaal met olijfolie schikken.
- Daarboven schikt ge de ballekes.
- In een kom mengen: tomatenstukjes, fijngesneden look, kruiden
- Tomatensaus over de ballekes en courgetten gieten
- In de oven zetten op 180° totdat de ballekes en de courgetten gaar zijn (af en toe eens controleren)
Als ik geen 10kg zou willen kwijtgeraken, dan had ik de hele schotel zélf opgegeten. 
Category Aan tafel! | Tags: | 1 Comment
March 3, 2011 by Katrien
Category Uncategorized | Tags: | No Comments
March 1, 2011 by Katrien
Mét en zonder schuldgevoel:
- mét schuldgevoel:
Bij het openduwen der voordeur de buggy met twee van uw bloeikes loslaten. Een luttele seconde later uzelf omdraaien als ge de deur hebt opengeduwd en zien dat de buggy zijn eigen gang gaat en erover denkt de straat over te steken.
Ik kan u garanderen dat uw hart een paar keer over slaagt.
Wij wonen dan wel midden in ‘t dorp, maar wél aan een gewestweg. Niet dat het hier autoluw is dus!
En ja, ik ben achter de buggy gesprongen en de aankomende auto -die niet te snel reed- week uit en kon stoppen en ik schoof uit en zat verdwaasd op mijn gat achter de geredde kinderen.
Maar ge kunt ni geloven hoe slecht ik mij voelde achteraf! Zomaar het dierbaarste wat ge hebt, loslaten om de voordeur open te duwen, wetende dat het voetpad afhelt aan de garage van de buren. Te weten dat ge dat eigenlijk nooit doet omdát dat niet te verantwoorden valt daar.
Slécht moedermoment, jawel! Gewoon omdat ge aan ‘t denken waart over ‘t vervolg van de dag en de verdere praktische beslommeringen.
Ik heb getwijfeld om het met u te delen, maar kijk… ge moogt gerust weten dat ik een kip ben. Eentje met véél geluk!
- zonder schuldgevoel:
Dat kind 3 blijft liggen in haar bedje terwijl kind 1 en 2 worden opgehaald van ‘t school. ‘t Is iets wat ik eigenlijk niet aan iedereen moet vertellen, want ik heb al blikken gekregen van “gij onverantwoorde moeder, ge verdient niet dat ge kinderen hebt.”
Ik ben minstens 40 minuten de deur uit. Met wat pech zelfs bijna een uur.
Het kind van 2 vliegt op maandag en woensdag om 12u in haar bed. Ze heeft dan vaak al een uur lopen jengelen “moe” “bedje”. Dus ze krijgt haar bed na nog een boke.
Dat wil zeggen dat het kind gerust kan slapen en ikzelf gerust twee andere kinderen kan gaan halen. (Mitte gaat uiteraard altijd mee.)
“Maar als uw huis ontploft, of als het in brand vliegt?” “Stel dat er een camion uw huis ramt?” “Gene schrik dat er een meteoriet door het dak gaat slagen?”
Nee, ik lig daar niet zo van wakker. De kans is immers klein dat zoiets gebeurt, óók als ge thuis zijt.
“En als ge zelf iets tegenkomt? Hebt ge een papierke in uwe portefeuille zitten?”
Nee, geen papierke. De wederhelft weet dat als ze er niet bij is, ze thuis in haar bed ligt.
En als ik iets tegenkom? Dan ben ik al zeker dat zij niks heeft!
Tot zover de bezorgdheid van anderen. Mijn bekommernissen waren van de aard “hoelang slaapt het kind, kan ze uit haar bed, kan ze uit haar kamer.”
Aangezien op die vragen een bevredigend antwoord kwam passende in de betreffende situatie, leek het mij opportuner om het kind haar slaap te gunnen.
Tegen dat ik thuis ben, heeft ze nog een uur slaap te gaan.
Vanaf de moment dat er iets verandert in het slaap/schoolpatroon, zal ook het alleen thuis slapen veranderen.
Category moeder zijn, uit de biecht geklapt | Tags: | 9 Comments
