De creative commons die van toepassing zijn op onze foto’s verplicht mensen die de foto’s gebruiken om onze naam en/of herkomst te vermelden. Ook als er afgeleide werken worden gemaakt van de originele foto. Onze foto’s mogen niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden.

Regelmatig krijgen wij dus de vraag of er een foto mag gebruikt worden in één of andere uitgave, op een website, in een artikel, op een blog, wikipedia, chiro-uitgaven, cursussen… Meestal stemmen wij toe. Wij zijn immers kei blij als mensen ons vrágen of ze een foto mogen gebruiken.

Er zijn hoogstwaarschijnlijk ook een gigantische hoeveelheid mensen die onze foto’s zonder toestemming gebruiken. Dat is nu eenmaal het internet. Niet dat ik dat toejuich, maar ‘t is zoiets als het risico van ‘t vak.

Wat niet weet, niet deert uiteraard. Maar wij zijn niet alleen op het www .
We worden ook gemaild door wildvreemden om ons te melden dat er foto’s van ons gebruikt worden op plaatsen waar dat niet zo koosjer lijkt.
Zo verdween er dus al menig facebookaccount, flickraccount, fake blog,… door ons ingrijpen. Enfin, de communicatie daaromtrent naar de betreffende diensten neemt de wederhelfttechneut voor zich hoor.

Dan… Oktober 2011. Mail over foto’s.

Ouders van Nu gooide het over een andere boeg en wilde échte foto’s gaan gebruiken. Foto’s van echte situaties, van échte kinderen,…  Ik citeer: “Geen glossy gedoe, opgemaakte modellen en een perfect wereldje. Wel warm en intiem beeld ‘uit het leven gegrepen’. Inspirerend, dichtbij, intiem, herkenbaar en onroerend.”

Dat ze een beeld hadden gevonden en of dat gebruikt mocht worden. Gauw antwoorden was een must want de deadline was ‘vandaag’.

Katrien antwoordt en verandert de creative commons van die ene foto. Ouders van Nu valt immers onder de Sanoma Media-groep. Dat ruikt naar commercie en dat mag niet volgens onze standaard ingestelde creative commons.

In november en december krijg ik weer mails met vraag naar toestemming voor het gebruik van verschillende foto’s. Ook de vraag naar de leeftijd en de namen van de afgebeelde kinderen. (Nochtans is dat  niet zo heel moeilijk zelf te vinden aangezien alle foto’s in mapjes staan met juiste tags en data.)

Maar Katrien is braaf en mailt telkens terug.
Ik wring me ondertussen ook op de abonnementenlijst van OvN.
Andere gebruikers van beeldmateriaal sturen vaak braaf “bewijsmateriaal” op. Digitaal of op papier, dat vinden wij een eerlijke deal in ruil voor gebruik van onze foto’s. Als OvN zoveel foto’s van ons wil gebruiken, wil ik daar graag de resultaten van zien.

Eind januari. Ik mail OvN even zelf. Ik vraag me namelijk af hoe dat nu zit met dat beeldgebruik. Er is geen enkele foto gebruikt in de vorige uitgaven. Een plaatsvervangende collega van de eerdere contactpersoon stuurt mij een vrij correcte mail terug.  Dat het soms gebeurt dat er foto’s worden aangevraagd maar uiteindelijk niet worden gebruikt omdat er dan een betere is gevonden voor het geheel. Dat de collega waarschijnlijk is vergeten om dat te melden.

Maar eigenlijk word ik een beetje boos van de gang van zaken.
Ik heb nooit gevraagd om foto’s van mijn kinderen te laten publiceren. Ik gaf enkel toestemming voor het gebruik van enkele beelden. Ik deed moeite om telkens te antwoorden op mails met als titel “ouders van nu/urgent,” op leeftijdsvragen, op vragen over formaatgrootte, om de creative commons aan te passen.
Enfin, het is duidelijk dat ik vanaf heden de creative commons onveranderd laat. Non commercial. Ge hebt er alleen maar zever mee. Ik heb geen goesting in “gebruikt worden.”

Klaas beeldt uit: “iemand te kakken zetten”

De mensen hebben ook engelengeduld moeten hebben. Het duurde al weken alvorens ik tijd had om deftig een foto te kiezen. Uit 21000 foto’s kiest ge ook niet zomaar gauwgauw.

Ik heb getwijfeld. Een foto van de kinderen of niet? Moeten ze er dan allemaal opstaan of niet?
Het ging nb over een canvas van 50 op 70cm.  Ge schuift dat niet achter uw gordijn!
Het werd geen foto van de kinderen. Het werd een foto uit de tijd dat we nog geen kinderen hadden. Het werd zelfs geen foto die ik zelf trok. Hij deed dat met de toen nog versche D70.

Het lijkt niet meteen de vrolijkste foto. Dat werd dus een wilde gok. Maar ze was sober genoeg en toch speels om als tegenpool te dienen voor de grote wandvullende boekenkast aan de andere kant.

Begin oktober kwamen we terug van verlof en wat stond er in de gang van onze buren? Juist ja, een pak voor ons. Een canvaske!

Er ontsnapte mij een “oef”. Het was een goeie keuze geweest.
Het doek was ook deftig afgewerkt.
Geen foto die een deel moet afstaan aan de omslag van het doek langs de zijkant. Nee, de foto stond schoon helemaal op het doek. De foto werd “uitgetrokken/uitgeveegd” langs de zijkanten.
Ook de fotokwaliteit is helemaal naar wens.

De kleuren van de foto zijn niet waarheidsgetrouw wegens ‘s avonds getrokken met kunstlicht.

Het enige dat ik wat miste, was een ophangsysteem. Twee kleine oogvijsjes en een dun ijzerdraadje bijvoorbeeld hadden er wel bijgemogen.
Geen nood, wij hebben dat ook zelf. Al waren de inhuizige exemplaren wat aan de grote kant.

Allee hup, ik ben content van herinneringen op linnen! Oprecht waar.

Wat wij in Gent gingen doen? Foto’s laten trekken.
Monica Monté was fotograaf van dienst.
Leen Taelemans was vragende partij en gastvrouw.
Lieve was collega-zwangere (samen met nog een andere dikke madam waar ik absoluut geen referenties van heb.)

Foto’s om de nieuwe website van L’O te sieren. (En ondertussen word ik toch wel kei curieus naar die nieuwe website. Er wordt hard aan gewerkt ‘t schijnt.)

3 buiken op een rij, elke buik apart, dikke madammen op een zitbal, een dikke madam op de massagetafel.
En aha! Ik was de dikke op de massagetafel!

En serieus! In mijn geval was het dan maar voor de fotosessie, ik kan ieder zwangere vrouw aanraden om om een massage te gaan bij Leen. Da’s een madam met gouden handen.
Ik ga er helaas wel geen vijfde kind voor produceren.
En vergeet ze niet de groeten te doen van mij!

Deze week ergens kwam ik de foto’s nog eens tegen en ik moet zeggen dat ik content ben dat ik vorig jaar heb toegestemd.  Zo’n mooie herinnering aan het laatste boeleke in mijn buik seg!

“graag zou ik een recept hebben van bewaar en harde wafels”

Ik overweeg een antwoord in de trant van
“Wat gaat gij met die wafels doen? Annemarie, Marie Katrien…”

Ontvangen via kindjes.net.
Zonder naam.
Zonder aanspreking.
Zonder relevantie tav de betreffende blog.

Ik wil zovéél graag!

Helaas! Tedoemme toch… Ik heb niet veel weg te geven. Tijd krijg ik liever dan dat ik het moet geven.
Mijn kinderen kan ik uitdelen ja… maar de houdbaarheidsdatum zonder moeder is nogal beperkt. Ook: mijn houdbaarheidsdatum verkort drastisch bij het uitdelen van de kinderen .

Dus! Wie weet, ergens in de loop van ‘t volgende jaar een postje met als titel “3 jaar (bis)” om toch nog een uitgestelde traktatie te doen ofzo.

In ons nieuwe huis is het allesbehalve saai. Er is werk met hopen. Kuisen, uitpakken, oprommelen, afwerken… Geen tijd om te vervelen dus. Geen tijd en zin om te bloggen ook.

Binnenkort heb ik nog héél even tijd om van die laatste zwangerschap te genieten. Ik ga hier mijn tijd dan ook niet verdoen.
Laten we afspreken dat het hier een dooie boel blijft. Tot -wie weet- op een schoon moment er nog eens een goestingske komt om te schrijven.
‘t Zal al goed zijn als we af en toe eens iets gepost krijgen op dat kindjesdagboek van ons.

Als tussendoortjestijdverdrijf lees ik lustig verder jullie blogs en wie weet heeft manlief af en toe wel iets te vertellen dat naar jullie goesting is.
Verder kuis ik hier mijn schup af. Ze gaat niet op ‘t stort, ‘t schuurtje zal volstaan!

Tot later!

Dus… als je ontbreekt in de lijst, let me know.

Dan was er een Trijntje die honger had. Na de honger wat gespeel, na het gespeel terug slapen. Ondertussen toch al wat aan een kindjesdagboekberichtje geschreven.
Toen werd er een Klaasje boos omdat hij zijn blauwe tut niet vond in bed. Klaas kwam mee naar beneden.
Met de computer in de zetel werd er wat verder getypt en vooral… foto’s gekozen (wat een pokkewerk toch eigenlijk!)
Werd er een Fien wakker en kwam ze naar beneden getrippeld. Twee kinderen wakker en aan half aangekleed aan ‘t spelen. Eentje in haar wiegje.

En zo zit mijn tijd om even rustig te bloggen er weeral op. Niks verteld dus… Volgende keer beter!

Er broeit vanalles… inspiratie genoeg…
Maar tegen de tijd dat ik tijd heb om rustig iets te schrijven, is de goesting meestal over.

Kinderen… handen en hoofd vol! En als ze in hun bed liggen zijt ge zo leeg als iets.
Ik ben al content als ik al eens iets op het kindjesdagboek gepost krijg!

En voorts van de rest? 2 jaar getrouwd vandaag, da’s iets minder doods hé.

Ik had al langer in ‘t snuitje dat die awards circuleerden in blogland. Kan iemand me misschien vertellen vanwaar die eigenlijk in godsnaam komen?
Google maar eens “Brillante Weblog Premio 2008″ of iets wat er op trekt en ge weet niet waar ge eerst moet kijken!
Ne mens zou gaan denken dat het om een soort spam ging.
Door dat uitdelen van awards her en der, komt ge al eens op een andere blog terecht. Maar verder haalt niemand daar voordeel uit me dunkt.

Tot spijt van wie ‘t benijdt gooi ik deze award ook niet door. Dat komt er -als ik het goed begrepen heb- ook op neer dat ik geen recht heb op de award. Eén van de voorwaarden is immers dat je 7 andere mensen aanduidt waarvan je vindt dat ze deze award verdienen.

Trouwens wel grappig dat er bij mensen een bepaald beeld gaat leven van wie en hoe je bent enkel door datgene wat je schrijft.
Ik was wel lichtjes vereerd te lezen dat Isabel onze kindjes schattig vindt en ervan uitgaat dat ik veel verzet op een dag.
Dat van die schattige kindjes, daar wil ik graag inkomen… meestal toch…
Dat van dat veel werk verzetten, dat is hier de laatste tijd wel anders! Ik heb de laatste weken vooral den tamzak uitgehangen op de zetel. Buiten winkelen en eten maken natuurlijk.
Mijn groentenhofke heb ik een beetje opgegeven… Tijdens ons verlof heeft het onkruid de bovenhand genomen evenals de slakken. (Pasop, de tomaten, courgetten en pompoenen leven nog, maar al de rest heb ik opgegeven…)
Na ‘t verlof heb ik verschillende pogingen ondernomen om het onkruid uit te doen maar na drie pogingen heb ik het voor bekeken gehouden.
Sinds kort daarna lig ik ‘s middags in bed terwijl de kinderen dutten om de zwangerschapsvermoeidheid te bestrijden en ‘s avonds heb ik zelfs geen puf meer om het afval naar beneden te dragen.
Dus Isabel, tijd om uw “Katrienbeeld” wat bij te stellen.