Rss Feed

‘Eigenhandig’ Category

  1. Rond het minipoepke

    February 1, 2012 by Katrien

    Mitte groeit uit haar broekskes.  De exemplaren waar ze zou inpassen, zijn zomerexemplaren. En voor dat laatste kind zo voor de wissel van de seizoenen nog gauw wat nieuwe broeken kopen, dat vond ik toch niet zo opportuun.

    Er werd een patroon uit de kast gevist en een stofke.  Het werd iets wat gebaseerd was op een broekje (patroon 7) uit ottobre 4/2011.
    Eerder een jongensmodelletje. De patronen voor meisjesbroekjes die ik hierthuis vond, zijn allemaal zo tuttig.
    Het probleem is ook dat Mitte een kleintje is voor haar leeftijd. De broeken in haar maatje zijn  vaak nog babymodelletjes. Geef toe, maatje 74 voor een kindje van bijna 18 maanden is behoorlijk klein hé en kindjes van 9 maanden dragen nu eenmaal andere kleedjes dan kindjes van 18 maanden.

    Ik tekende maat 80 op het half meterke van  mijn langbewaarde vogeltjesstof. De boel stond algauw in elkaar.
    Half afgewerkt frommelde ik het rond Mitte haar lijfje. Te groot! Wat had ge nu gedacht.
    De lengte dat viel nog mee, daar had ik op gerekend. Maar breed!! En ik had de boord er al aangezet. Ah ja, zo ben ik dan.

    Een stukje naad uit de boord werd losgehaald en voorzien van een brede rekker.  De pijpen werden versmald tot een aanvaardbare breedte en dat alles zonder de boord weer van het broekske te halen.
    Onderaan de pijpjes naaide ik een elastiekje.

    Enfin, niet het beste maaksel ooit. Ook niet slim om een maat groter te maken dan uw dochter in werkelijkheid is.
    Ik moest ook wennen aan het stofke in broekvorm. In ‘t begin vond ik het nogal pyjama-achtig.

    Maar goed, de dochter kan er nog een stuk in groeien.
    En voor de volgende broekenversies… iemand die een tof patroon kent voor minimeisjes van 18 maanden?


  2. Rap een rokske

    January 22, 2012 by Katrien

    Fien mocht vandaag naar een verjaardagsfeestje.
    Ik ging voor de jarige wel rap een rokske maken. Dus trok ik een ottobre open en worstelde mezelf door de snelweg der patroonlijnen.

    Een wikkelrokje. Maat 128 want het kind is een jaar ouder dan Fien en een kop groter.

    Rap… dat was buiten die lijnensnelweg gerekend, het patroonpapier dat bijna op was, de overlock die al eens een steek liet vallen en dus diende ingeregen en opnieuw ingeregen te worden, de knopen die teveel naar het midden stonden,…
    En het ergste van al… dat gisterenavond bleek dat ik de boel weer uit elkaar kon halen omdat ik mijn patronen niet omgekeerd op de stof had gelegd om over te nemen. Allemaal niet erg als ge symmetrische dingen maakt, maar bij asymmetrische toestanden zorgt dat voor gevloek en getorn.

    Om geen stof te verspillen werd het dan maar een gespiegeld rokje. Het rechtervoorpand verhuisde naar de linkse kant en het linkervoorpand verhuisde naar de rechtse kant.

    Al bij al werd dat rap rokske een dure tijdsbesteding. De gevolgen hierthuis waren er ook naar. De kinderhelft die zichzelf nog niet deftig weet aan te kleden vertoefde tot ‘s middags in pyjama. Er werd in kasten gezeten, verstoten garendeeltjes kregen een lift van kousenvoetjes om vervolgens ergens anders in huis afgezet te worden, er werd gezaagd achter eten, er werd pas ingegrepen in de kindermuziekkeuze toen voor de vierde keer Koekebakkevlaaien van Kapitein “vannokio” (dixit Trijn) door de boxen dreigde te schallen,..

    Maar het vriendinnetje was blij!


  3. Appeltjes

    January 17, 2012 by Katrien

    Begin december kregen we een geboortekaartje in drieluik aan.
    Bas werd geboren. De drie kaartjes werden door zijn mama gemaakt en ik zag er meteen een cadeautje in.

    Op alle kaartjes stond een poes, een vogeltje en een lieveheersbeestje.   Op één kaartje stonden die beestjes op een achtergrond van appeltjes dus startte ik meteen de zoektocht naar een geschikte appeltjesstof.

    Niet zo evident zo bleek. Maar kijk, in Hong Kong vond ik de juiste stof. Met een bestelling van 60€ werd de boel gratis verstuurd. Aha!
    10 dagen later kwam de stof aan.

    Tgoh, en had ik nu wat langer gewacht, dan had ik diezelfde stof gewoon bij Vermiljoen kunnen bestellen. Terwijl mijn bestelling onderweg was, verscheen de stof immers ineens bij Vermiljoen!

    En toen volgde er een dekentje. Uit appeltjesstof en met flockapplicaties. Dat laatste vergde wat prutswerk, maar kijk… ik vind het meer dan waard!

    Hopelijk is de kleine Bas er ook content mee. ;)


  4. Gerecykleerd

    October 25, 2011 by Katrien

    8 oktober. Het was kakweer toen! Het was zaterdag, dat ook… en er stond een activiteit op de planning.

    ‘s Namiddags hadden we een date met de klasgenoten van weleer. Kinderen en aanhangsels waren welgekomen deze keer.
    Vorige keer leek ons dat geen goed idee.
    We spraken af op de kinderboerderij van onze 7de-8ste klasjuf destijds.  Boerin Marleen… ipv juf Marleen. Het leven kan keren.

    Enfin. Slecht weer dus. Veel regen. Kinderboerderij in ‘t vooruitzicht.
    Regenkleren zouden geen overbodige luxe zijn.
    Ik bolde dus met de twee oudste kinderen naar het buurdorp om regenbroeken. Ah ja! Ge zou zot zijn om op een zaterdag “efkes” naar Merksem te rijden voor een Decathlonneke als ge regenbroeken kunt vinden op 10 autominuten van uw deur.
    Een half uur later waren we weer thuis en 3 regenbroeken rijker. Enkel dat Mitteke had er geen.

    De chiroregenjas van moeder zou soelaas brengen. Het ding was in onbruik geraakt ofschoon het nog in perfecte staat was. Veel toekomst leek het niet te hebben. Tegen de tijd dat het oudste kind erin past, zijn er allang andere chiroregenjassen.

    Dus werd de schaar erin gezet. Uit de mouwen alleen al zou perfect een regenbroek passen. Maar… er is een maar uiteraard. Deze vrouw – als in ‘mezelf’- was nogal loemp bezig en sneed 2 rechtse voorpanden voor de broek. Nogal -euhm- onhandig. Zo werd er nog een pand uit een ander stuk van de regenjas gehaald. Zonder reflecterende strepen op…
    De 3 juist geknipte panden hadden wél allemaal reflecterende strepen onderaan.

    Of dat spel nog klaar geraakte? Nee.
    Maar ‘t was bruikbaar. De panden werden een broek met een elastiek eraan vanboven. Boordjes aan de bovenkant en aan de beentjes, dat is afwerking en dus voor later.
    Het kind zou toch al geen natte broek overhouden aan het zeikweer van die dag.

    Vorige week is het me dan gelukt om de broek levensvatbaar te verklaren.
    Mouwen van een afgeschreven Klaast-shirt werden de boorden aan de beentjes van het regenbroekske.
    Het chirotekentje dat in ‘t midden van de regenjas stond, werd uitgeknipt en op het “lege” beentje geplakt. Stikken was teveel werk en daarbij is het nogal belachelijk om een regenbroek zeef te stikken. ;)
    Het evenwicht werd hersteld.

    Zo kan de mini al eens ongegeneerd door het natte herfstgras en langs de kiekenstront kruipen zolang ze het vertikt om te stappen.


  5. 1

    August 11, 2011 by Katrien

    Het jongste kind werd 1. Wie hier leest, wist dat al.

    Jarige kinderen krijgen een kroon. Zodoende maakte ik afgelopen zondagavond het 12de exemplaar (allee jong, ons kinderen zijn tesamen al 12 keer verjaard!)
    Het internet stikt van de stoffen kronen. Herkbruikbaar en al. En ik moet zeggen, er zitten schoon exemplaren tussen. Maar ik ben een madam met een rare kronkel. Die kronkel bezorgt mij een allergie voor massaconsumptie/productie.
    Dus pas ik voor de stoffen kroon.

    En als het dat nu alleen zou zijn, dan zou ik misschien nog durven zwichten, maar ik heb nog een paar goei redenen om toch voor het papieren exemplaar te blijven gaan.
    1) ons kinderen vinden het fantastisch om tot een hele tijd na hun verjaardag met hun kroon te spelen. Als hij kapot gespeeld is of tegen de tijd dat het volgende kind verjaart, gaat die kroon gewoon bij ‘t oud papier.
    2) elke verjaardag een andere kroon krijgen is ook wel een beetje bijzonder. Iets als “na 4 komt 5 en niet 4+1″
    3) Hier is het onbedoeld moeders taak om de kroon te maken. Net zoals ik het een eer vond om mijn kinderen de wereld in te sturen, vind ik het een eer om hen elk jaar te kronen. ;)

    Voor editie 12 (van de kinderkronen) trok ik een papieren strook onder het stikmachien door. Ook het bloemeke werd machiengewijs op de kroon gezet. Het mag al eens wat anders zijn immers. :)

    En origineel zijn op het www dat stikt van de creativiteit, dat is ondertussen behoorlijk moeilijk geworden. Waarschijnlijk bestaan er zo nog -tig van deze exemplaren, maar zolang ik ze niet per 100 tegenkom na vijf minuten googlen kan ik daarmee leven. :)


  6. Lui-er-zakske

    August 3, 2011 by Katrien

    Eerder dit jaar maakte ik eens een luierzakje voor een neefke.
    Van de achterkant trok ik toen geen foto’s. Die was immers niet naar mijn goesting. Ik heb daar nogal mee zitten kullen (knoeien/frutsen).

    Een paar weken geleden pakte ik nog eens wat papier ter hand en een potlood om een nieuw modelleke te schetsen.
    ‘k Moet toegeven dat ik meer gedacht heb dan getekend.
    Enfin, ontwerp af, uitgetekend, op stof gezet en uitgeknipt.

    Het ineen zetten moest wachten tot we thuis waren van verlof. Met mondjesmaat gebeurde dat in veel te late uurtjes. En zie… na wat gesukkel is het klaar.

    Gesukkel ja, want er liep ‘t één en ‘t ander niet volgens plan.
    1) Als ge een stuk stof in twee knipt waar dat niet de bedoeling is, dan zijt ge a) moe of b) een lompe koe. Om er toch nog de optie ‘…maar inventief’ aan toe te voegen, maakt ge u dus gauw een paspelke waarmee ge die twee stukskes stof terug aan elkaar zet. Ah ja! Met restjes stof begint ge niet zomaar opnieuw hé.

    2) Ge denkt u er gauw vanaf te maken door heel het stoffenspel onder uw nieuwe overlock door te trekken? Mheup! De mijne verteerde dat ritske niet goed. En zo kunt ge een naald vervangen en de rest van de avond één van uw draden inrijgen omdat die er steeds uitspringt. Dráád dat ge daarmee verspeelt… én geduld. Gelukkig restte er mij net genoeg geduld om het spel geen trap te geven. (Ik geef toe, ik had ook het lef niet… Dat ding heb ik welgeteld een maand in mijn bezit en werd mij met veel liefde voor mijn 30ste verjaardag geschonken.)
    Er werden hulpdiensten ingeschakeld om mij weer te doen overeenkomen met het masjien in kwestie.

    3) Als ge te lui zijt om uw stoffen aan elkaar te spelden of te driegen, moet ge ni komen bleiten dat het vanboven precies toch niet helemaal accordeert.

    4) Het vakske langs buiten om iets extra in te steken is wel héél groot als ge helemaal en overal tussen de binnen- en de buitenstof kunt. Dat ineengestikt zakje onder de naald van mijn stikmachien krijgen om het compartiment af te bakenen verliep niet geheel ‘vloekeloos’.

    Er zijn voordelen ook, dat wel.
    Kom… toch minstens eentje.
    De naald van het stikmachien stond in voor alle steekskes. Geen enkele werd door mijn hand geleid.
    De rits! Hét handigste draaigat ooit.

    En ja, ge ziet dat goed! Daar zit een luier in. Wegens gebrek aan pampers namelijk.
    Sinds ik geen goesting heb om geld uit te geven aan pampers (die hier enkel ‘s nachts werden gedragen of op luie momenten) en de jongste geen nachtvoedingen meer krijgt (en zich bijgevolg niet voorbij plast ‘s nachts), stelt Mitte het enkel met luiers.

    Vandaar ook deze versie en niet deze, want in die laatste wringt ge niet zomaar een stoffen luier. ;)


  7. In ‘t wit

    June 10, 2011 by Katrien

    Dan is het Pinksterfeest op school en moeten alle kindjes in ‘t wit gekleed naar school komen.
    Voor alle kindjes was er nog wel ‘t één of ‘t ander wit  te vinden in de kleerkast. Enkel Fien had nog iets nodig. Het schoon wit kleedje van vorig jaar is definitief te klein.
    En omdat moeder weinig goesting had om met vier kinderen naar de winkel te tenen, besloot laatstgenoemde om een lapke stof tot iets draagbaars te verwerken.

    Zoals een moeder van vier die ‘goed’ georganiseerd is het betaamt, deed ik dat niet twee weken geleden. Dat zou erover zijn! Véél te goed gepland enzo. Neenee, twee dagen geleden legden we een stofke op tafel en bedachten we een plan.
    Een cirkelrokske zou het worden.
    Het zou veel te simpel zijn met een schoon uitgetekend patroon, gemeten en gemaakt op de dochter haar lijf. ‘t Zou ook gewoon teveel van mijn vermoeide hersens vragen. En trouwens… de dochter lag in bed!

    Hoe doet een luie moeder dat dan?
    Men neme een cirkelrokje uit de verkleedmand, plooit dat in vier en men tekent de omtrek daarvan op papier. Vwala. Patroon getekend.

    Omdat wit ook maar wit is, zette ik er een boord aan. Ook in ‘t wit, maar met een broderieke erop. Dat maakt het nét iets feestelijker. (Pinksterfeest, weet u.)
    En eigenlijk was er het plan om er nog een onderrokske onder te maken. Wit schijnt nogal door, vandaar. Dus Riet suggereerde om het bovenaan niet te breed te nemen zodat dat onderrokske niet mee zou rimpelen en het geheel niet volledig zou opblazen.
    Maar gisterenavond begon de tijd te dringen en werden er knopen doorgehakt. Geen onderrokske. Het kon me al niet meer schelen dat het zou doorschijnen. ‘t Is ook maar een kind en ni dat het zó’n doorzichtig stofke is.

    Nachtelijk werk met een vermoeide kop is niet ideaal. Zo bleek de elastiek toch wel wat losjes te zitten rond Fien haar middel. Enfin, los… niet spannend genoeg is misschien juister. (Ja, ik haalde het kind uit haar slaap om rap efkes te passen.)
    Maar kom, ook daar zijn oplossingen voor hé. Aangezien de elastiek was vastgestikt op het rokske, werden het twee gaatjes in de boordstof om een koordeke door te trekken.

    Ze gaat dat rokske nog lang kunnen dragen! Lang genoeg. Breed genoeg. Zwierig genoeg.

    Maar als ik had kunnen voorzien dat ik deze nacht maar 4u zou slapen, ik had tóch met mijn vier kinders naar de winkel gelopen denk ik.


  8. Plannen. Wilde.

    February 20, 2011 by Katrien

    Het eerste plan is om een kiekeskot te zetten voor die kip die gouden eieren legt.

    Vervolgens kan ik misschien de rest van mijn plannen eens ter uitvoering brengen.
    Zoals daar zijn;

    - Een schuurtje bouwen. Helemaal vanachter in onze hof. Het tuinhuis dat midden op drassige grond staat en in de winter  kan doorgaan als overdekt plonsbadje (overdreven…) mag plat en den beton verwijderd.

    - Het kippenhok mag deels ondergebracht worden in het nieuwe schuurtje.

    - Aan onze achtergevel mag een afdak geplaatst worden. Liefst met zo’n schoon houten balken en een pannendak.
    Dat zou zo handig zijn om onze fietsen onder te zetten.

    - De groentenhof moet aangelegd en ingezaaid worden. Nog een beetje tijd daarvoor en de voorbereidingen zijn genomen. Maar ik voel dat er te weinig tijd gaat overschieten om het te doen zoals ik het in mijn hoofd heb.

    - Oh… een schaap zou zo geweldig zijn. Maar da’s ni haalbaar op 400m² zekers?
    Ik heb daar ook een wederhelft in tegen…

    -  Een wild binnenplan: ik wil een weefgetouw! Dus als ge iemand kent die zijn/haar weefgetouw wegdoet voor een prikske… Ik. Wil.
    (Ja Tom… als gij zoveel draden moogt, wil ik ook. Elentrik of stof, zoveel verschil is dat niet hé. ;) )
    ‘t Is geleden van toen ik pakweg 15-16 jaar was en ik weet niet of ik die kettingdraden nog zonder handleiding zou kunnen opzetten, maar kom. Ik heb er wel goesting in!
    Een groot weefgetouw zou tof zijn, maar met zo één zou ik al heel content zijn:

    Verder zijn er nog veel andere plannen. Minder wild, dat wel. De volledige woonkamer schilderen, inclusief plafond… dat moet dit voorjaar nog gebeuren.
    Het houtwerk in de achtergevel moet afgeschuurd en herschilderd worden. Noodzakelijk kwaad.

    Wilde plannen zijn toffer. ;)


  9. Zjapanees

    February 9, 2011 by Katrien

    Een hele tijd geleden liet ik mijn zus een Japans patronenboek meebrengen uit Julija’s shop.
    Dat lag hier bijgevolg al een hele tijd te liggen.

    En omdat ik het nodig vond om mijn huishouden wat te laten dansen, ging ik een hemdje maken voor Klaas. Uit dat boek welteverstaan.
    Patroon overgetekend, stof genomen. En bij dat laatste wrong het schoentje. Stukje te kort!
    Dat stukje is bijbesteld ondertussen en moet hier heel dra in de bus vallen, maar daarmee was mijn naaihonger nog niet gestild.

    Een rokje voor Fien dan maar.
    En echt, ik versta geen lap van dat Japans!  Dus ik heb naar de betreffende werkbeschrijving zitten gapen gelijk een koe naar een voorbijrijdende trein. Ik geloofde immers nauwelijks dat het zo simpel moest zijn.
    Twee lappen stof en wat boordekes. That’s it!
    Er viel geen patroon over te nemen, want dat zat er simpelweg niet bij! Een hoop afmetingen en leeftijden, da’s al.

    Voor Fien ging dat zo: twee lappen stof van 70 breed op 30 lang (zonder naadwaarde hé), een stuk stof om de taille af te werken à la biais (de lengte van Fien haar tailleomtrek + wat centimetertjes speling extra) en twee zelfgemaakte linten om daar onderdoor te trekken.

    Ik weet niet of ik het zo goed moet vinden. Het staat zo pofferig. En inderdaad, vooraan hangt het wat lager dan vanachter, al steek ik dat op haar poep (die ze van haar moeder erfde ocharme).
    Al ben ik wel content dat ik de lengte heb aangepast en niet de voorgeschreven 38cm heb gebruikt.

    Ik twijfel nog of ik na dit proefrokje nog eentje zou maken in een duurder stofje.
    Gemakkelijk was het wel, daar niet van!


  10. De overtrek

    January 16, 2011 by Katrien

    (Patroondelen digitaal te verkrijgen op vraag.)

    Toen kampeerden we in het ziekenhuis. En wat doet ne mens daar als inslapende ouder buiten zorgen voor het arme dutske?
    Boekskes lezen, de gazet uitpluizen, tv gapen, duimen draaien,… of -zoals ik- wat handwerk afwerken.

    Zo gebeurde het dus dat de maxi-cosi overtrek af geraakte.
    Wat mij nog restte was de handleiding te schrijven.

    Uhu! Een handleiding. Ik. Degene die liever alles uit haar mouw schudt dan zelf handleidingen te volgen. Ik schreef écht een handleiding.
    Vraag is of ze bruikbaar zal zijn. De proefpersonen mogen mij dat achteraf laten weten!

    Enige opmerkingen van mijnentwege:
    Ik vind de stof aan het voeteneinde nogal krap. Misschien stikte ik de elastiek niet gespannen genoeg?
    Ik twijfel om ze onderaan vast te zetten met drukknopen aan de originele hoes.

    Als het voetenzakkenweer voorbij is, zet ik er hoogstwaarschijnlijk nog wel een applicatie op. Zo alles in ‘tzelfde stofke is een beetje teveel van ‘t goeie.

    Tot slot alhier de handleiding:
    Om een printbare versie te downloaden, klik je simpelweg op onderstaande foto’s.
    (Klik rechts en kies ‘openen in nieuw tabblad’ om u veel miserie en geklik te besparen.)

    Met dank aan Lieselot wiens oude overtrek ik uit elkaar mocht frutsen.