De creative commons die van toepassing zijn op onze foto’s verplicht mensen die de foto’s gebruiken om onze naam en/of herkomst te vermelden. Ook als er afgeleide werken worden gemaakt van de originele foto. Onze foto’s mogen niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden.

Regelmatig krijgen wij dus de vraag of er een foto mag gebruikt worden in één of andere uitgave, op een website, in een artikel, op een blog, wikipedia, chiro-uitgaven, cursussen… Meestal stemmen wij toe. Wij zijn immers kei blij als mensen ons vrágen of ze een foto mogen gebruiken.

Er zijn hoogstwaarschijnlijk ook een gigantische hoeveelheid mensen die onze foto’s zonder toestemming gebruiken. Dat is nu eenmaal het internet. Niet dat ik dat toejuich, maar ‘t is zoiets als het risico van ‘t vak.

Wat niet weet, niet deert uiteraard. Maar wij zijn niet alleen op het www .
We worden ook gemaild door wildvreemden om ons te melden dat er foto’s van ons gebruikt worden op plaatsen waar dat niet zo koosjer lijkt.
Zo verdween er dus al menig facebookaccount, flickraccount, fake blog,… door ons ingrijpen. Enfin, de communicatie daaromtrent naar de betreffende diensten neemt de wederhelfttechneut voor zich hoor.

Dan… Oktober 2011. Mail over foto’s.

Ouders van Nu gooide het over een andere boeg en wilde échte foto’s gaan gebruiken. Foto’s van echte situaties, van échte kinderen,…  Ik citeer: “Geen glossy gedoe, opgemaakte modellen en een perfect wereldje. Wel warm en intiem beeld ‘uit het leven gegrepen’. Inspirerend, dichtbij, intiem, herkenbaar en onroerend.”

Dat ze een beeld hadden gevonden en of dat gebruikt mocht worden. Gauw antwoorden was een must want de deadline was ‘vandaag’.

Katrien antwoordt en verandert de creative commons van die ene foto. Ouders van Nu valt immers onder de Sanoma Media-groep. Dat ruikt naar commercie en dat mag niet volgens onze standaard ingestelde creative commons.

In november en december krijg ik weer mails met vraag naar toestemming voor het gebruik van verschillende foto’s. Ook de vraag naar de leeftijd en de namen van de afgebeelde kinderen. (Nochtans is dat  niet zo heel moeilijk zelf te vinden aangezien alle foto’s in mapjes staan met juiste tags en data.)

Maar Katrien is braaf en mailt telkens terug.
Ik wring me ondertussen ook op de abonnementenlijst van OvN.
Andere gebruikers van beeldmateriaal sturen vaak braaf “bewijsmateriaal” op. Digitaal of op papier, dat vinden wij een eerlijke deal in ruil voor gebruik van onze foto’s. Als OvN zoveel foto’s van ons wil gebruiken, wil ik daar graag de resultaten van zien.

Eind januari. Ik mail OvN even zelf. Ik vraag me namelijk af hoe dat nu zit met dat beeldgebruik. Er is geen enkele foto gebruikt in de vorige uitgaven. Een plaatsvervangende collega van de eerdere contactpersoon stuurt mij een vrij correcte mail terug.  Dat het soms gebeurt dat er foto’s worden aangevraagd maar uiteindelijk niet worden gebruikt omdat er dan een betere is gevonden voor het geheel. Dat de collega waarschijnlijk is vergeten om dat te melden.

Maar eigenlijk word ik een beetje boos van de gang van zaken.
Ik heb nooit gevraagd om foto’s van mijn kinderen te laten publiceren. Ik gaf enkel toestemming voor het gebruik van enkele beelden. Ik deed moeite om telkens te antwoorden op mails met als titel “ouders van nu/urgent,” op leeftijdsvragen, op vragen over formaatgrootte, om de creative commons aan te passen.
Enfin, het is duidelijk dat ik vanaf heden de creative commons onveranderd laat. Non commercial. Ge hebt er alleen maar zever mee. Ik heb geen goesting in “gebruikt worden.”

Klaas beeldt uit: “iemand te kakken zetten”

Zo ging ik dus naar huis met twee verse broden én een hoofd vol gevloek. Hoe is dat nu in godsnaam mogelijk?!
Dat WAS overstromingsgebied. Serieus, weet gij ergens overstromingsgebied zijn dat er geen meer is? Toch niet zonder ingrijpende aanpassingen me dunkt? Ze hebben daar de grond opgehoogd, da’s al.
Een ouw boereke dat zijn grond laat verkavelen en verkoopt, de mensen vertelt dat het nooit echt onder water heeft gestaan, de gemeente die terplaatse gaat en zegt “god ja, dat is hier droog”. Daar word ik zo kwaad van!
Dat ligt daar vol beken en grachten in de buurt. Een beetje verder weet ik zelfs een plek waar ge het water ondergronds hoort klotsen als ge er springt, in de zomer hé!
Wij wonen in Broechem. Broek (vochtig land/moeras) – heim/heem (woonplaats).  Emblem is een dorp verder en ‘t is daar mogelijks nog erger. Meer beken, dichter bij de Nete.
Ge moet daar toch geen tekeningske bij maken zekers?
Ook: hoe lomp kunt ge nu ook zijn om ne grond te kopen op zo’n plaats. (Voor de duidelijkheid; op de plaats in kwestie hebben ze een nieuwe straat aangelegd en meteen vol huizen gebouwd. Het gaat hier niet over twee of drie huizen aan de bestaande straatkant hé.) En nog: Zouden de mensen die hun huis daar in zo’n schoon grote wei neerplanten zich niet schuldig voelen over ingenomen waardevolle natuur?

Ik word soms zwaar mottig van het bestuur en beleid in onze gemeente! Dju seg.

Met dit fietsstoeltje hadden we dat wel gevonden.
Dinsdag besteld bij de plaatselijke fietsenboer.
Woensdag afgehaald.
Donderdag gemonteerd.

Kom, zo zou het scenario er op zijn best uitzien.
Ge hoort mij al komen… dat scenario zág er niet op z’n best uit!
Donderdag: montagedag? Mheeeuuuut!
Dat schoon fietsstoeleke past niet op de Oxfordfiets die hier in mijn bezit is!
En dat moet ge dan merken als ge het fietsstoeleke na het volledige montagewerk op de fiets wilt klikken natuurlijk.
Een stangeske langs weerskanten van het wiel dat parallel loopt met de bagagedrager is nét 1 cm te breed om dat fietsstoeltje  erlangs te krijgen.

Aangezien vandaag onze fietsenboer gesloten is, zal ik er pas morgen weer staan. En ik ben benieuwd wat het resultaat zal zijn. Ga ik daar heel de bazaar achterlaten? Kunnen ze een andere bagagedrager op mijn fiets monteren? Moet ik een ander fietsstoeleke kopen?
Enfin, ik heb er al goesting in!

Voorts van de rest hebben we hier ook wat bakfietsproblemen. Sinds onze verhuis staat de bakfiets voor de gevel. In weer en wind dus.
In de winter voorzien van een frakske… Maar dat heeft toch allemaal niet hard genoeg geholpen.
Het hout van den bak begint het zo zoetekesaan te begeven. Twee zwarte plekskes van ‘t vocht vanonder in den bak en hout (multiplex) dat op de kopse kant open begint te staan.

Als ons kippen gouden eieren zouden leggen, ik zou niet twijfelen en mezelf een betere bakfiets aanschaffen.
Want naast het houtprobleem moet ik toegeven dat het niet zo evident meer is om met een volle bakfiets te fietsen.
Alle kinderen in den bak en ik duw toch meer dan 50kg extra voort. In plaats van een kwartier te fietsen met een gewone fiets, moogt ge daar met onze bakfiets toch een half uur extra voor rekenen. Ook: de zwaarste versnelling is eigenlijk te licht om deftig mee door te fietsen…
Nog: sinds kort vind ik het behoorlijk gevaarlijk om met de kinderen in de fiets een borduur op te rijden. Als ik er schuin oprijd, dan hoop ik dat de boel niet kantelt. Als ik er recht oprijd, stap ik al eens af om de kinderen niet gigantisch door elkaar te schudden (lees: mondjes, hoofdjes,… tegen de rand te laten knallen.) Resultaat: niet genoeg vaart om op de borduur te rijden -> niet op de borduur geraken -> bakfiets omdraaien en de bakfiets op het voetpad/… trekken.

Oh, ik moet dringend iets leuks vinden om te doen vooraleer ik héél de dag slechtgezind loop van die stalen rosperikelen.

Het lukt me niet meer om over leuke dingen te bloggen. Het kindjesdagboek loopt hopeloos achterstand op. Nochtans groeien ons kindjes goed en hebben ze al veel bijgeleerd.
Mijn naaigerief roept om gesorteerd te worden. Te maken cadeautjes geraken met moeite af.
Ik sta vijf pasgeborenen achter om te bezoeken… Allen van dit jaar. Gelukkig zijn die van 2009 netjes afgewerkt.

Te kleine kleedjes van Trijn moeten dringend terug in de juiste dozen. Zo ook het te kleine gerief van Fien en Klaas.

Maar er zijn andere katten te geselen op dit moment. We staan namelijk voor een verhuis. Eentje die nogal aansleept naar mijn gevoel.
De akte van ons nieuwe huis kan niet verleden worden voor einde mei, maar ik had toch héél graag den 1ste mei in het huis gekunnen. Mijn buik stopt immers niet met groeien en dat maakt het allemaal nog moeilijker.
Dus… we moeten dringend eens een voorstel tot sleutelcompromis bespreken met de verkopers. Hopelijk kunnen we er dan alsnog voor eind mei in. (Onze huur hier loopt immers ook af eind mei.)

Maar stel dat we er volgende week toch al in zouden mogen, dan wil dat ook zeggen dat tegen dan de papieren voor de energie in orde gemaakt moeten zijn. We moeten een brandverzekering hebben afgesloten voor het nieuwe huis,…
Ik ga mezelf moeten klonen als dat allemaal rond moet geraken. De wederhelft kan aan dat tempo ook een week “verlof” gebruiken om al die dingen gedaan te krijgen.

En ondertussen halen we kindjes van ‘t school, hossen we naar de winkel, blijft de wasserij hier draaien, stapelt de strijk zich op tot ongekende hoogtes, kuisen we poepkes af, ruimen we rommel op, halen we oververmoeide kinderen uit elkaars haren,… Kortom, het leven van alledag heeft geen pauzeknopke.

Oh ja! Ik ben ondertussen 24 weken zwanger. Ge kunt er begot niet meer naastkijken. Ik moet mezelf soms ook dwingen om het rustig aan te doen. Bijna 2/3de van deze laatste zwangerschap vloog voorbij. Veel genoten heb ik nog niet. En met al dat dozen- en kindergesleur bekoop ik dat toch met een opkomende spatader, zware benen en een pijntje in mijn rug. Maar kom, zeg nu zelf, als dat de klachten zijn van een 5 maanden zwangere vrouw, dan valt dat heus nog wel mee, niet?

Wat zou ik zo graag eens in ‘t stad gaan rondkuieren op zoek naar een leuke uitwerking voor mijn suikerboonplannen. Ik wil graag namen zoeken met manlief, een bestellingske plaatsen voor dat laatste prutske zodra we zeker zijn over de naam,… We moeten ook dat geboortelijstje eens dringend beginnen vullen.
Hopelijk heb ik in de (twee) laatste weken van juni nog wat tijd om dat toch te doen zonder die twee “grote” kinderen te moeten meenemen.

Vroeger zorgde mijn grootmoeder al wel eens voor een halve kilo verse choco. Er werd gesmuld toen! Mijn moeder moest zelfs de pot beschermen tegen hebberige lepels. Grote lepels, kleine lepels, vingers,… alles was goed genoeg om efkes rap te proeven zonder dat iemand het in de gaten had.

Door de jaren heen had ik haar dat recept al dikwijls eens gevraagd en telkens schreef ik het netjes op.
Ondertussen ben ik die dingen allang kwijt. Kom… ik heb zelfs niet de moeite genomen om mijn keukenschrijfsels terug te vinden. Dus begon ik er in ‘t begin van de zomer maar aan op goed geluk en op de herinneringen die zich in mijn grijze massa hadden genesteld.

Chocolade, boter, eventueel een ei, suiker. Veel meer moest dat niet zijn. Laten opstijven in de ijskast en bokes smeren!

Nu kan je eigenlijk ook héél simpel iets maken wat verdacht veel weg heeft van choco.
Ooit al chocoladesaus gemaakt? Chocolade, room… u weet wel.
Als je dat in de ijskast zet, heb je ook iets goed smeerbaar wat nog goed smaakt ook.

Maar dus. Het beste probeersel tot hiertoe;
- 200gr zwarte chocolade
- 100ml room
- dik 50gr boter
- 70gr suiker (ik gebruik biorietsuiker)

Chocolade en suiker samenvoegen en opwarmen (au bain marie of microgolfoven) tot de chocolade gesmolten is. Room en (gesmolten) boter toevoegen. Goed mengen tot een glad geheel. In een (glazen) pot gieten en laten opstijven in de koelkast.

Om te bewaren zet je de choco best op een koele plaats. De ijskast is eigenlijk net iets te fris om de choco goed te kunnen smeren. Extra room of boter verhelpen dat probleem. Dat zijn echter weer wat calorieën extra (alsof dat al veel uitmaakt bij deze caloriebom maar toch. ) en dus zet ik de pot choco liever wat vroeger uit de ijskast of gewoon in de kast. Het leger lepels probeer ik genadeloos in de schuif te houden. Al kan ik zeggen dat er toch al wel eentje durfde te ontsnappen om met zijn tengels in de choco te dabben!

Verschil tussen vroeger en nu: ik ben die afstand niet meer gewend, ik zeul nu een fietskar mee en ik ben nu 6 maanden zwanger.

Wat op twintig minuten geklaard zou moeten worden, duurde bijna een volledig uur.
Het was koud man! Maar ík had geen kou hoor! Mijn handschoenen heb ik niet nodig gehad en ik heb alles uitgespeeld wat me maar enigszins warm zou houden. Maw ik fietste op den duur met de kleren die ik binnenshuis aanhad. Wat heb ik me daar aan mispakt toen! Meer dan dertig kilo trekken achter uwe vlo, het is een goei training…

In het naar huis gaan heb ik sommige stukken gewoon gestapt! Een volle blaas met een zwangere buik op een fiets, da’s om problemen vragen. Zéér dat mijn buik deed.
Ik heb getwijfeld om mij langs de kant te zetten en mijn broek af te trekken, maar dat heb ik uiteindelijk toch maar niet gedaan.

En dan vandaag:
Nog een babybezoekje in Lier. De fiets liet ik maar voor wat het was, en we kozen voor de bus vandaag.
Dat ging als volgt;
- twintig na één: de deur uit.
- half twee: de bus richting volgende halte
- kwart voor twee: bus richting Lier
- tien na twee: in Lier concluderen dat de bus niet tot ‘t centrum doorrijdt en enkel aan ‘t station draait (wegens werken)
- half drie: in ‘t ziekenhuis
- kwart voor drie: na een bezoekje van een kwartiertje met joeng die nergens met hun pollen vanaf kunnen blijven terug jassen aangedaan en vertrokken.
- tien na drie: terug aan ‘t station aangekomen en op de bus gewacht tot tien voor vier alstublieft!!
- tien voor vier: bus richting Broechem
- bijna half vijf: in Broechem aangekomen en naar huis gestapt.
- om tien voor vijf was ik terug binnen.

Drieënhalf uur van huis weg om een kwartiertje op bezoek te gaan en dat maar 7km van uw deur hé! Ge moet verdekke goe zot zijn om met kleine kinderen het openbaar vervoer te gebruiken! Gast!!

Noot aan de lezer: dat was mét twee kinderen die géén middagdutje hadden gedaan omdat ik dacht dat we daarvoor wel zouden terug zijn.
Fien aan de hand die van geen kanten kan doorstappen (gezien de leeftijd, de korte beentjes en te veel te zien) en Klaas in de Beco.
Die draagzak trouwens, dat is allemaal goed en wel, maar ge moet dat zwanger zijnde toch ni op uw buik gebruiken! Op zich had ik er niet zo’n last van dat Klaas vanvoor hing (handiger in de bus) maar toen ik hem eruit haalde deden mijn buikspieren serieus pijn!

Met ander woorden: ik geraak met mijn dikke pens tegenwoordig niet verder dan mijn eigen dorp in het gezelschap van de twee oudsten. Kom, toch niet zonder mijn lijf op de proef te stellen.

Mijn huishouden draait vierkant. Een huishouden van Jan Steen.
Als ik ‘s morgens opsta en ik zie de “nest” hier, dan zakt de moed me al in de schoenen en weet ik niet waar te beginnen.
We wonen al niet in het meest praktische huis, wat op zich al voor wat rommel zorgt.

Vorige week zorgden we voor nog wat extra rommel door de keuken gedeeltelijk te ontruimen en alles wat eruit kwam in de woonkamer op de tafel te deponeren. Behang afdoen was de missie. Die is ondertussen geslaagd.
U raadt het, daar stopt zoiets niet bij natuurlijk.
Onder dat behang zat namelijk een “gatlilleke” roze muur vol gaten en oneffenheden. Er wacht nog serieus wat werk dus!

Gisteren en eergisteren werd het eerste deel van de suikerboondingen al gedaan, wat voor nóg meer rommel zorgde in huis.

Ik kan mijn kinderen het natuurlijk niet kwalijk nemen, maar ook zij kunnen een hoop rommel maken en opruimen, daar zijn ze nog niet voor te vinden!

Kijk, en daarnaast zorg ik elke middag voor warm eten voor mijn varkens (‘s avonds voor manlief), moet ik de afwas zien weg te werken, de vloer iets ofwat proper te houden, de was bij te houden, moet er naar de winkel gegaan worden,…
Om de kinderen zelf niet te vergeten. Aankleden, op ‘t wc zetten, pampers verversen, te bed leggen,…
De dagdagelijkse beslommeringen dus.

Daarnaast roept den hof om opgekuist en winterklaar gemaakt te worden, moeten de te kleine kinderkleedjes gesorteerd worden boven, de zolder moet geïsoleerd worden en eindelijk aan kant gezet worden, hebben onze kinderen winterjassen nodig, ikzelf ook, moet de berging beneden geherorganiseerd worden,…
De extra beslommeringen dus.

En als mijn kinderen nu al eens gewoon wilden “meewerken” door niet lastig te zijn.

Daarom; kunnen we vanaf nu aub elke dag een winteruur inlassen? Zo’n extra uur per dag, dat zou toch al een begin zijn!
En wie het in zijn hoofd haalt om te beweren dat een huisvrouw niet hard moet werken, die kan ne sjot onder zijn gat krijgen! Ik heb werk in overvloed, teveel zelfs en ik word er onnozel van! Tijd dat ik personeel aanneem, dan kan ik ook eens delegeren.

De flikken heeft men weggestuurd -assertieve ik toch (NOT)- en de honden zijn terug in hun rennen geraakt. En nu, na anderhalf uur, ben ik er nog steeds niet goed van!

En dat net allemaal als ge zelf een dutje wilde doen.

Reden van het gevloek? Ik was echt ongelofelijk hard vergeten dat het morgen -donderdag 1 mei- ne “zondag” is en de winkels gesloten zijn.

Daar ging mijn plan om morgenvroeg groentjes te kopen en patatten, om met Klaas nieuwe bobuxjes te gaan kopen, om naar de apotheker te gaan om het voorschrift van de homeopaat om te wisselen in in te nemen goed.

En wanneer doet manlief me er aan denken? Juist ja, om half zeven. Oh! Foute boel!!
Hoe kan ik nu in godsnaam vergeten dat de winkels niet open zijn morgen?!

Gelukkig hebben we nog een goeie voorraad vleesjes in de diepvries zitten, evenals brood, staat er nog 6 kilo rijst op de voorraadplank, 5 kilo spaghetti, is er nog appelmoes met hopen, zoetzure saus is er nog, vol-au-vent,… Kortom, we zullen niet verhongeren!!

Alleen die winkelplannen zal ik nog efkes moeten uitstellen.
Miljaar ja!