Het moet twee weken na de geboorte van Mitte geweest zijn dat er een gigantisch tuut in mijn linker oor schoot. Zo kort na het slapengaan met een Mitteke op mijn buik. Uhu, ik sliep toen half recht… dienstdoend als matras.
Maar dus. Nen tuut waarvan ik niet kon slapen en waardoor ik de volgende dag amper nog kon horen.
20 uren verstreken en ik kon weer deftig horen.
Sindsdien is er het oorsuizen.
Ge hebt daar gene last van als er lawaai is, maar vanaf ge uw bed in kruipt lijkt het uw oren in te sluipen. Smerig ding, ik zeg het u!
De tijd schreed gestaag verder en het oorsuizen verdween naar de achtergrond.
Zomertijd. En hop, oorsuizen. Niet ineens nee, zo gaat dat immers niet. Zo stiekem elke keer wat aanweziger en wat luider. Totdat het einde van de zomer nadert, uw gezicht pijn doet van de spierspanningen, ge na een paar uur wakker zijn hoofdpijn hebt en het oorsuizen zo aanwezig is dat ge u er danig aan begint te ergeren.
Ik twijfel. De huisdokter? De osteopaat?
Ik bel. “Nee, dat is geen gek idee om daarmee langs te komen. We zullen zien wat we ermee kunnen.”
De osteopaat dus. Ik heb namelijk geen goesting in symptoombehandeling…
“Het moorke* fluit” zegt hij. Dat wil zoveel zeggen als “er staat druk op de ketel.”
De mens heeft de wondere gave om uw lijf te lezen en te vertalen.
Dat het mijne roept “Gevengevengeven… Wanneer is het nu eens MIJN beurt?” had ik eigenlijk zelf wel kunnen verzinnen.
Wat ik zelf níet kan is mijn hoofd loswrikken van de bovenste nekwervel.
Serieus. Dat doet zeer! De eerste keer dat ik bijna “auw” riep bij een osteopaatbezoek.
Ook de eerste keer dat ik niet zomaar van die tafel stapte en naar huis wandelde. Een portie paddestoelen is er niks tegen qua zweverigheid gok ik.
“Ah ja, de doorbloeding naar uw hoofd is een stuk beter nu.”
En zo lig ik al bijna een week niet meer wakker van het suizen in mijn oor. Het is negeerbaar geworden.
Zo heb ik na enkele uren wakker zijn geen hoofdpijn meer en doet mijn gezicht geen pijn meer van de spierspanning.
Zo probeer ik al een week goeie energie naar mijn linkerhoofdhelft te krijgen. Ja, draai maar eens met uw ogen. Ik deed dat ook eerst.
Zo denk ik al een week hoe ik aan de schreeuw om aandacht van mijn lijf kan tegemoet komen.
Pakt dat ik nog wat werk heb. Bokes met staal eten om de draagkracht te verhogen ofzo…
*Een moor(ke) is een fluitketel.
Er wordt hard aan gewerkt ‘t schijnt.)
