Wat wij in Gent gingen doen? Foto’s laten trekken.
Monica Monté was fotograaf van dienst.
Leen Taelemans was vragende partij en gastvrouw.
Lieve was collega-zwangere (samen met nog een andere dikke madam waar ik absoluut geen referenties van heb.)

Foto’s om de nieuwe website van L’O te sieren. (En ondertussen word ik toch wel kei curieus naar die nieuwe website. Er wordt hard aan gewerkt ‘t schijnt.)

3 buiken op een rij, elke buik apart, dikke madammen op een zitbal, een dikke madam op de massagetafel.
En aha! Ik was de dikke op de massagetafel!

En serieus! In mijn geval was het dan maar voor de fotosessie, ik kan ieder zwangere vrouw aanraden om om een massage te gaan bij Leen. Da’s een madam met gouden handen.
Ik ga er helaas wel geen vijfde kind voor produceren.
En vergeet ze niet de groeten te doen van mij!

Deze week ergens kwam ik de foto’s nog eens tegen en ik moet zeggen dat ik content ben dat ik vorig jaar heb toegestemd.  Zo’n mooie herinnering aan het laatste boeleke in mijn buik seg!

Het plan:
- 8u30 Trijn wakker maken
- 9u vertrekken richting Lier station met de auto
- 9u32 trein richting Berchem nemen
- 9u 41 van de trein stappen en te voet naar de Van Diepenbeeckstraat
- 9u56 aankomen op plaats van bestemming
-10u binnenstormen op de stockverkoop van Fragile

Maar! Plannen zijn er om mis te lopen dus ging het zo
- 8u40 Trijn uit bed halen
- 9u richting bank om cash geld op zak te hebben
- 9u10 Trijn in de auto steken
- 9u12 richting Lier station
- 9u(bijna)30 parkeerplaats zoeken en oef! snel en vlakbij gevonden
- 9u 32 Trijn in de beco hijsen en gaan aanschuiven voor een treinticket
- aha! de trein van 9u32 had 12 minuten vertraging
- 9u47 trein op richting Berchem
- aangekomen op plaats van bestemming om 10u10

EN TOEN!! zag ik daar nen hoop vrouwmensen op het voetpad staan. Dus ga ik erbij staan en vraag of het nog gesloten is, of het vol zit. De mensen weten het zo niet goed, maar ze gokken dat tweede.
En ja hoor. Wat later komen er met mondjesmaat mensen buiten met zakjes en schuift de rij wat verder naar binnen.

De klok wordt gecheckt. De twee oudsten hebben gedaan om 12u30 op school en dus zou ik de trein van 11u57 toch moeten halen.
Ik geef mezelf nog wat wachttijd, maar besef dat het misschien een maat voor niks zou zijn.

10u30 gepasseerd en ik mag binnen. Gelukkig weet de dochter zich de ogen nog de kost te geven.
Het is warm binnen, vol mensen die half naakt tussen de rekken kleren staan te passen.
Mijn warme trui uitdoen en de dochter ontzien van haar jasje zou aangenaam zijn, maar ik besluit dat dat allemaal maar moet blijven zitten.
Ik heb geen moeder of man of vriendin bij die kapstok speelt, zoals zovele anderen wel.

Met Trijn nog steeds op de zwangere buik in de beco worstel ik me door het graaiende publiek op zoek naar kleren in mijn maat én die me aanstaan.
Passen doe ik niet. Trijn kreeg al een elleboogstoot te verwerken op haar hoofdje. Laat staan dat ik ze op de grond zou zetten. Ze had zich als een muis tussen een horde olifantenpoten gewaand!

Om 11u10 houd ik het voor bekeken. Ik ben het beu en Trijn met mij. We rekenen af en nemen de benen richting Berchem station, een lange rij wachtenden voor de deur van de stockverkoop achter ons latend.

De trein van 11u36 brengt ons naar Lier. Met de auto nog even brood gaan halen om dan de kindjes op school op te pikken.

Na het middageten stop ik de kinderen allemaal in bed voor een middagdutje en ik leg mezelf ook eventjes op de zetel. Een doodvermoeiende voormiddag achter de kiezen en mijn zwanger lijf protesteert!

Maar geluk! Hoera! Wat ik kocht past allemaal. Eén broek moet ik inkorten en that’s it.

Er worden stilaan dozen gevuld alhier. Want mei, dat is nu eenmaal niet meer zo veraf en zolang ik nog geen last heb van een buik die in de weg zit, kunnen we daar maar beter van profiteren! Tegen de tijd dat we moeten verhuizen, ben ik ongeveer 27 weken zwanger en zal sleuren met dozen al een heel pak minder vanzelfsprekend zijn.

Maar ook wat de buik betreft zijn er vorderingen. We zijn ondertussen de 18 weken voorbij en er is ontegensprekelijk sprake van een zwanger buikje daar onder mijn opgeslagen vetreserves. Ik kan dus maar beter voortdoen met inpakken!

Ik ben trouwens reuzebenieuwd wat er hier nog zal volgen; een broer of zus voor onze kindjes…
Deze keer heb ik absoluut geen flauw idee! Bij Trijn wist ik het vooraleer de gynaecoloog ons inlichtte.
Ik had het zo leuk gevonden als er nog én een broertje én een zusje zou bijkomen (al die schone kleedjes die in die dozen liggen te blinken… pijnlijk!)
Een meisje zou zo fijn zijn. Een jongen zou zo fijn zijn. Ik weet begot niet waarmee ik het meest content zou zijn.
Alleen… zou nóg een zusje niet teveel van ‘t goeie zijn voor onze Klazeman? Een broertje voor dat manneke zou toch tof zijn hé.

Dat een bloedonderzoek aan het begin van de zwangerschap niet persé hoeft van onze lieve vroedvrouw.
De kans is klein dat ik ondertussen al wel immuun zou zijn voor CMV, toxoplasmose,… En als je dat krijgt tijdens de zwangerschap valt er toch ook weinig aan te veranderen.

Wat die toxoplasmose betreft werd me toch op het hart gedrukt om op te passen met rauw  vlees en groenten.
Echt liever geen rauw vlees tot 6 maanden en groentjes goed wassen.

Ik had me daar eigenlijk nooit zo druk in gemaakt. Bij Fien ja, dan keek ik daar al wat meer op. Bij die andere twee al iets minder. Een boke prepare, af en toe gaf ik daar aan toe. Een stukske biefstuk, oh dat kan zo smaken! Gelukkig eten we dat niet al te vaak (lees: zelden). En nu dus al helemaal niet meer. Leren lappen zijn immers niet te eten.
U hoort het… die vroedvrouw heeft iets te zeggen. Ik luister daarnaar verdorie!

En die borstvoedingskilo’s waarover ik kloeg? Die maken voorlopig nog geen plaats voor zwangerschapskilo’s!
Drie kilo’s minder sinds het stoppen met borstvoeding en ze mogen er nog even af blijven ook.

De komst van nummer 4 was trouwens ook meteen de reden van het stoppen met borstvoeden van Trijn. Dat machéért bij mij gewoon niet. Zwanger zijn en borstvoeding geven, dat valt niet te combineren. ‘Terugloop van melkproductie’.
Dat was tussen Fien en Klaas zo en dat was nu alweer zo.

Tot slot de opsomming der kwalen:
- Vijf dagen misselijk geweest.
- Hoofdpijn vindt mij tof, ik vind Hoofdpijn niet tof.
- Ik slaap te weinig. Dat maakt mijn lijf mij wijs tenminste.
- Mijn rug heeft al betere tijden beleefd. Zolang we maar niet zo’n last krijgen als bij Klaas, zullen we dat maar voor lief nemen zekers?
- Het laatste kwaaltje was ik vergeten, maar ‘t heeft iets met de functie van het geheugen te maken. Dat mijn sleutels al eens (en meer) aan de buitenkant van de deur bleven steken is er ook een tof gevolg van.

Voila, dat heb ik dan weer netjes opgeschreven om later vol nostalgie terug te lezen.

Nummer vier moet toch wel een zéér slim kind zijn! Eigen hersenen kweken en daarbij met die van moeder gaan lopen.

Enfin, wegens leeghoofdigheid zal ik het hier maar bij houden voorlopig. Volgende keer beter!

Enkele feiten:
- 5 weekjes vroeger dan “gepland”.
- 2kg550
- 46cm
- zéér vlotte bevalling
- gedeeltelijke loslating placenta
- couveuse
- helaas geen thuisbevalling wegens te vroeg, maar ziekenhuis in Lier

Haar naam? Trijn!

De rest van het relaas lees je binnenkort op het kindjesdagboek!

Maar deze wil ik jullie niet onthouden:
Onze nummer 3 hebben we zaterdag even in 3Dbeeld laten omzetten. Met oa dit als resultaat:

Het beste nieuws is uiteraard dat mijn vermoeden bevestigd werd. Ons derde spook heeft zich alvast gedraaid. Vrijdagochtend was er blijkbaar toch de goesting om een rondeke te keren.
Bij 28 weken weegt deze kadee 1kg220 en blijkt het gezegend te zijn met lange benen.

Ik ben al razend benieuwd hoe nummer 3 er buiten de buik zal uitzien binnenkort!

6 maanden, da’s zo een cruciale periode om vanalles te regelen.

Het geboortelijstje: is samengesteld en wordt zo snel ik kan gelegd in de winkel. Veel werk gaan ze er niet hebben met ons. De lijst is zo compleet dat er bij de gekozen artikels zelfs de juiste kleuren vermeld staan. Enkel nog wat kledingstukjes kiezen ter plaatse.
De kraamhulp: daar ben ik mee bezig. Dat moet nu dringend in orde gemaakt worden. Ik hoop dat ik dat allemaal geregeld krijg van thuis uit, anders moet ik met mijn twee varkens nog eens tot in ‘t stad zien te geraken ook.
De geboortepremie: daar heb ik nog efkes tijd voor, maar mag ik niet uit ‘t oog verliezen. Hoe sneller dat die rompslomp achter de rug is, hoe beter.
Suikerbonen: zijn in aanmaak. Het eerste deel is klaar, voor het andere deel moeten we nog eens tot in den Ava geraken. Nog een week of drie geduld…
Geboortekaartje: dat ligt volledig buiten mijn macht en wordt gemaakt door manlief. Alleen moet ik nog eens tot in den Banier geraken in ‘t stad.
Pretecho: die is gepland op Sinterklaas zijn verjaardag. We rijden voor de gelegenheid naar Nederland, bet zoals we voor onze twee andere kindjes gedaan hebben.
De babysit van dienst zal het gemakkelijk hebben met kinderen die hopelijk in de ban zijn van de cadeautjes van die dag.
De naam: is hangende. We hebben er eentje en hoewel ik hem zelf voorstelde moet ik er toch wat aan wennen. Voor manlief is ‘t alvast in orde.
Peter: check!
Meter: daar heerst nog wat onduidelijkheid. Ze wil dat graag doen, maar ze kan niet garanderen dat ze in ‘t land zal blijven wonen. Er moet dus eens een knoop doorgehakt worden door moe en va.

Het lijkt er toch op dat ik mijn kinderen nog eens zal moeten uitbesteden om ‘t één en ‘t ander te regelen.

Toen ik me maandagmiddag ff op het bed legde voor een kort tukkie, kreeg ik plots enorme steken ter hoogte van mijn baarmoeder. Een paar minuutjes en het was over.
Sindsdien voelde ik ons kindje niet meer. Maandagavond niet en dinsdagavond niet.  (‘t Is namelijk ‘s avonds dat ik dat kleine ding voel bewegen.)

Dus begon ik me vandaag een beetje zorgen te maken. We zijn inderdaad nog maar 16,5 week ver, dus op zich niks om je zorgen over te maken. Het feit echter dat ik niks meer had gevoeld na die steken in mijn buik, wekten de onrust…
Ik was me er ook wel van bewust dat ik de voorbije dagen niet echt heb stilgezeten. Dat vermindert de kans aanzienlijk op het voelen van wat beweging.

Maar dus, vandaag, woensdagavond, net elf uur ‘s avonds gepasseerd en onze spruit in de maak laat zich voelen. Het kind blijkt nogal klokvast te zijn. 23u is zijn uur.

Moeder content.

Fien voelde ik bewegen toen ik 16 weken zwanger was en bij Klaas was dat op dik 16, bijna 17 weken.

En zo zijn we weer een stapje verder in de zwangerschap beland.