Geen 2 minuten later komt de verse 3-jarige  luidzingend naar beneden. “Moeke, ik ben op mijn muizenvoetjes naar beneden gekomen hé.” Die voetjes waren okee, die klep daar moeten we nog wat aan werken.
En zo zit ge dan algauw met drie spelende dochters in uw kamer. Ah ja, die jongste legt zich na haar ochtendlijk sloeberke moekesmelk in het warme bed niet zachtjes met haar hoofdje tegen uw lijf. Ze wil haar slaapzak uit en “tappetappe,” stappen dus. Of klauteren over ouderlijven en haar hoofdje in uw oogkas duwen, dat is zo gezellig.

Aangezien vader een professionele techniek heeft ontwikkeld in het negeren van kinderen des ochtends, is het moeder die het na een tijdje niet meer kan aanhoren en met kroost naar beneden teent. Er is niks zo lastig als kinderen die achter eten zagen.

Na het ontbijt wordt de kroost terug naar boven gejaagd. Badtijd. Ze hebben alvast ál hun kleren (lees pyjama’s en onderhemdjes) uitgedaan en in de woonkamer in ‘t rond gestrooid. “Dan kunnen we rapper in bad.”
Om de koude gang te trosteren, wikkelen ze elks hun blootheid in een fleecedekentje of een doek uit de verkleedmand.
Ikzelf stap achter de 17-maander die zélf de trap opstapt.

Boven is de badkamervloer ondertussen gevuld met drie broebels deken. Lachen, gieren, brullen onder hun deken! Eentje valt aan, klampt zich vast aan mijn been en is niet van plan om los te laten. Na een professionele loswrikking ‘s mijnens been richt het dekenbeest zich tot zijn zussen. Die hebben ondertussen hun deken afgeschud en lopen bloot kirrend door de badkamer. Enfin, stel u bij dat lopen niet teveel voor. Onze badkamer stelt qua grootte niet veel voor.

Ik stap de douche in en probeer de douchedeur te sluiten. Niet evident want er staat een minidochter met haar handjes aan de douchebak om mee in de douche te kruipen. In de week doen wij dat immers samen, zo douchen.
Maar ze moet wachten nu dus wring ik ze zachtjes weg.

Ik geniet van het warme weldadige water op mijn lijf. Drie blote ravotters en een huilend, malcontent lijfje dat zich tegen de buitenkant van de douchedeur plakt, achterlatend.
Ik negeer hun gefikfak en gehuil. Een vierkante meter voor mezelf. 5 minuten lang.

Als ik de douchedeur opentrek, vind ik twee aapkes met hun blote kont bovenop het tafeltje met de kleren. Maar als ik vraag om de badjes aan te geven, staan ze rap als tel op de begane grond.

Enkele minuten later zitten de olijke vier dan in hun bad. Er wordt badspeelgoed verdeeld en badwater gedronken. En zelfs al is enige tijd later hun badwater koud, ze willen er liever niet meer uit.

De foto dateert van november ’11, maar ‘t blijft een wederkerige zondagse realiteit.

Vier badjasjes om het rimpelvel te verstoppen en te drogen. Het binnenstebuiten keren van de badkamer omdat in het klim- en klauterwerk de klaargelegde onderbroekjes verloren gingen.
Allee, het schetst een beeld van de ochtenddrukte die vooraf gaat aan onze zondag hé.

Uit: Het leven zoals het is: “Praetershoek”

Dat wil zoveel zeggen als: zorgen dat alle kleren in orde zijn (én in huis), dat mijn tekst als getuige in orde is, dat er eten in huis is voor de kinderen voor zaterdagavond, dat het logeergerief van Klaas klaarstaat, dat het mee te nemen kindergerief klaar staat,…
En eerlijk… dat klinkt nu toch niet bijster veel en vermoeiend? Maar jawel, ík heb daar een vol hoofd van.

Een hoofd dat overloopt van de to do’s. Zoals hier eens iets komen schrijven bijvoorbeeld. Inspiratie genoeg!
Echt waar… dan heeft ne mens geen tijd om veel te schrijven en zijn er dingen te over om neer te pennen. Tegen dat het hier weer wat rustiger is, weet ik weer niet wat schrijven.

Het huishouden Jan Steent wat verder terwijl ik mij daar zo min mogelijk druk in probeer te maken. Al hou ik wel mijn duimen gekruist dat er hier niemand onbekend moet binnenstappen.
Mijn kinderen krijgen nog eten, er is nog elke dag proper ondergoed om aan te doen (al antwoord ik de wederhelft ‘s morgens al eens met ‘kijk eens in de mand met plooiwas’),…
Het zou nóg erger kunnen dus.

Maar kijk… terwijl ik hier zo zit te wachten tot mijn feedbackchinesevrijwilliger mijn getuigentekst heeft nagelezen, geef ik u alvast een bloemlezing van wat mijn geheugen nog onthouden heeft.
Ik maakte vorige week 3 bloemenkroontjes. Ons kinderen vierden Sint Jan op school.
Niet zo schoon als die van vorig jaar, maar ik kon het niet opbrengen om aan elke kroon 1u bezig te zijn. Deze versie kostte mij een half uur per kroon.

Vrijdagavond knalden er in Borsbeek vreugdeschoten voor de zus en haar toekomstige. Ik was daar ook uiteraard!

Een dag later voegde ik me bij de leeftijdsgroep van de 30′ers.
Mét een feestje en mét cadeautjes!
Mét slecht weer ook! Ik heb verjaardagsfeestjes gegeven toen ik 6, 16, 21 en 30 jaar werd. En serieus, die drie laatste keren was het slecht weer! Al die jaren tussenin was 25 juni een stralende dag. Dat is toch hemeltergend??
Maar enfin, we mogen niet klagen. Ik heb genoten van mijn verjaardag. Echtig waar!
En toffe cadeaus jong! Twee goed voorbereide vriendinnen gingen voor het persoonlijk geschenkje (waarvoor oprecht dank!) Al de rest droeg zijn centje bij aan het last-minutevoorstel van mijn teerbeminde.
Zo gebeurde het dat ik afgelopen zaterdag een groot pak in ontvangst mocht nemen.

Ik vind dat zot! Ook daar: oprechte dank! Ik ben met mijn gat in de boter gevallen.

Dinsdag trouwde mijn zus voor de wet.  (Die foto’s staan nog ergens ruw en raw te wezen. Vooralsnog geen toonbaar bewijsmateriaal daarvan tot op heden.) Wij brachten de dag door bij de schoonbroer zijn familie met lekker eten en goed gezelschap. Stinkend en plakkend van ‘t zweet zijn we ‘s avonds thuis gekomen.

Woensdag werd in de klas van Fien en Klaas afscheid genomen van de “grootjes” ofte de kinderen die in september naar de eerste klas gaan. Traditioneel volgt daarop het jaarlijks afscheid voor de grote vakantie waarop alle ouders  (van de klas) zijn uitgenodigd. Om half twaalf stonden we dus paraat op school.
Als prettige vakantiewens gaven ons kindjes een cd’tje aan hun juf met daarop de foto’s die wij dit schooljaar trokken. In het hoezeke uiteraard een schoon tekening van het oudste kind.
Volgend schooljaar komen onze kinderen gewoon terug bij dezelfde kleuterjuf in de klas.
Ik zou hier nu een boompje kunnen opzetten over al die (zelfgemaakte) geschenken die menig juf/meester vandaag heeft gekregen, maar ik hou het daar kort over. Kleine persoonlijke geschenkjes: super! Al die andere geschenken waaruit zou lijken alsof ouders hun eigen kunnen willen tentoonspreiden: dat zal met de beste bedoeling gemaakt/gekocht zijn. Maar bedenk nu toch eens dat ge elk jaar 25 à 30 cadeaus mee naar huis sleurt…
Zoals dat in dat ene liedje gaat: …zie je dan dat klein gebaar, veel meer moet dat niet zijn …

Zo, de vakantie is dus begonnen. Nog efkes mijn schoenen verder inlopen en eens checken of de Chinese vrijwilliger al een reactie liet, dan zijn we ook voor zaterdag klaar!

Noot achteraf: Ik wil mijn ongenuanceerde woorden precies toch iets of wat verduidelijken vooraleer ik hier de kak van heel handwerkend blogland over mij krijg.
Wat ik bedoelde is vooral dit; Zolang er kinderhandjes aan te pas komen, is alles een fijn cadeau.
Iets wat enkel door moeder- of vaderhanden vervaardigd werd, dat vind ik precies zo’n gemiste kans…  Tenzij het je bedoeling is om enkel als ouder de juf/meester te bedanken natuurlijk.
En nee, u hoeft het absoluut niet eens te zijn met mij.

Van de kolen en de boontjes blijven ze af. Sla, munt, bieslook, aardbeien en bessen moeten eraan geloven.
Elke keer ze naar vanachter tenen, wéét ik dat ze op rooftocht zijn.

Wacht totdat ze weten dat onder die groene blaadjes radijzen hangen of totdat er tomaten groeien. Ik ga niet meer moeten koken binnenkort!

Half mei 2010 verhuisden we naar ons nieuwe oude huis. We dachten eraan om de badkamer te vervangen en gingen op onderzoek naar mogelijkheden.
Uiteindelijk bleek dat er andere prioriteiten waren.
Komt nog bij dat noch het ezeltje dat geld schijt, noch de kip die gouden eieren legt hier bij ons wonen. Slotsom: de badkamer zal voor later zijn, ze is immers goed bruikbaar en nog degelijk.
Zo hebben wij dus sinds mei 2010 geen bad meer.
Voor onszelf was dat bad niet zo’n probleem. Om kinderen te wassen daarentegen is een bad wél handig natuurlijk.
Maar kijk, ook via een omweggetje lukt dat badderen wel. De kinderen worden -the old fashion way- gewassen in een teil. Een moderne wel.

(Gsmkwaliteit = niet de beste…)

In de keuken, in den hof, in de badkamer,…  Overal inzetbaar die dingen.
Eigenlijk kocht ik ze omdat ik het niet over mijn hart kreeg om ‘s zomers een zwembad vol te laten lopen met water om in te ploeteren en dat om de zoveel dagen te moeten leegkappen en weer te vullen. Milieugewijs is dat amper te verantwoorden!

Maar kom, het ging hier over het douche-aspect van de tubtrugs.
Omdat ik ‘s avonds te moe ben om te douchen en daarbij nog eens een kop lang haar heb die veel te traag droogt, ga ik ‘s morgens in de douche.
‘s Morgens wil zeggen dat er kinderen wakker zijn. Wat op zijn beurt wil zeggen dat ik die kinderen mee moet nemen.
‘t Is dat of niet douchen.

En kijk. Dit is douchen voor gevorderden;
- Fien en Klaas zijn ‘s morgens de deur uit om naar school te gaan.
- Mitte valt alweer bijna in slaap en wordt in haar hangmatje gehesen. Da’s een drie kwartierkes tijd om gauw te douchen met Trijn.
- Er wordt een tubtrug gevuld met water, het kind wordt ontbloot en in het badje gehesen.
- Tijd en ruimte om uzelve te wassen naast het spelende kind.
- Het kind wassen.
- Het kind laten zitten in haar badje en het moederlijke lijf drogen en aankleden.
- Het natte varkentje uit bad vissen, afdrogen en aankleden
- In zeven haasten naar beneden alwaar Mitte laat weten dat ze honger heeft.
(Dat is een mogelijk scenario. Tegenwoordig gaat Mitte al eens mee naar boven en ligt ze braaf te spelen op het verzorgingskussen op de grond.)

Douchen voor gevorderden. Extra punt: een baby erbij!
- Zorg dat de badkamer warm genoeg is
- Vul het bad voor de peuter
- Leg de baby op de grond op een kussen, bloot en in een handdoek gewikkeld
- Kruip in de douche en was uzelf
- Was de peuter
- Haal de baby erbij
- Was de baby en hou daarbij heel stevig een arm of een beentje vast. Ingezeepte baby’s zijn even glad als pasgeboren boelekes.
- Geef hem/haar eventueel borst (zalig onder het warme water!)
- Stap met de baby uit de douche, droog af en kleed aan.
- Kleed jezelf aan
- Vis de peuter uit bad

Douchen voor gevorderden. Extra punt: 4 kinderen
- zet 3 tubtrugs buiten de douche, in de badkamer
- te combineren met bovenstaande tips en een portie gezond verstand.
-…
- schrik niet als de tubtrugs half leeg zijn na uw douchebeurt
- dweil de badkamer

En als we ooit onze badkamer herinrichten, dan hoef ik daar eigenlijk geen bad meer in. Maar een inloopdouche zou toch handig zijn!

Na twee weken word ik er zowaar een beetje moe van.
Onze Mitte confitte hangt het zwijn uit ‘s nachts!

Er zijn voorlopig twee scenario’s.
1. Ze wordt wakker rond een uur of vier. Ligt te frazelen, te gillen en uiteindelijk te huilen. Ze is moeilijk stil te houden/krijgen. Ze wil geen borst, geen tutje,…  Na een uur tot anderhalf uur wint moeder uiteindelijk het nachtelijke gevecht.

2. Ze wordt wakker rond half zes, zes uur en doet weer moeite om in slaap te vallen tegen dat moeder uit haar bed kan.

Dat hebben wij nu nog met geen één kind meegemaakt! Man, ik word al moe als ik het typ. Mijn bed, mijn goei bed wil ik. Zo zonder een huishouden of andere kinderen die roepen.

Dus Mitte Adriaenssen, laat uw moeder slapen! Ze heeft een ochtendhumeur ondertussen en dat is nieuw.
Nog efkes en ze heeft ook wallen en wie gaat er dan met jou op stap? Ah ja! Nie-mand.

En ja, op zo’n momenten ben ik er van overtuigd dat het genoeg is geweest. Vier kinderen is welletjes. Want puur hypothetisch… als er een vijfde zou komen, dan zullen die vier anderen mij niet gerust laten!

Dat volle moederhoofd heeft dan af en toe eens rust nodig.
En omdat ik nog steeds niet heb uitgevogeld hoe ik de kinderen op ‘mute’  kan zetten, is de radio vaak de pieneut. Die krijgt dan meestal een finale druk op de knop. Af, gedaan en zonder tegenspreken. Da’s een gemakkelijk slachtoffer.

Ergens deze week viel dan mijne frank erop dat wanneer de radio zwijgt, er meer wordt gezongen in huis.
Liedjes voor de kindjes, liedjes door de kindjes. En ja… zélfs als ze niet in de buurt zijn, vliegt er al eens een liedje door de lucht.

Zodoende vroeg ik mij af of er nog veel gezongen zou worden in de Vlaamse huiskamer.

Er worden stilaan dozen gevuld alhier. Want mei, dat is nu eenmaal niet meer zo veraf en zolang ik nog geen last heb van een buik die in de weg zit, kunnen we daar maar beter van profiteren! Tegen de tijd dat we moeten verhuizen, ben ik ongeveer 27 weken zwanger en zal sleuren met dozen al een heel pak minder vanzelfsprekend zijn.

Maar ook wat de buik betreft zijn er vorderingen. We zijn ondertussen de 18 weken voorbij en er is ontegensprekelijk sprake van een zwanger buikje daar onder mijn opgeslagen vetreserves. Ik kan dus maar beter voortdoen met inpakken!

Ik ben trouwens reuzebenieuwd wat er hier nog zal volgen; een broer of zus voor onze kindjes…
Deze keer heb ik absoluut geen flauw idee! Bij Trijn wist ik het vooraleer de gynaecoloog ons inlichtte.
Ik had het zo leuk gevonden als er nog én een broertje én een zusje zou bijkomen (al die schone kleedjes die in die dozen liggen te blinken… pijnlijk!)
Een meisje zou zo fijn zijn. Een jongen zou zo fijn zijn. Ik weet begot niet waarmee ik het meest content zou zijn.
Alleen… zou nóg een zusje niet teveel van ‘t goeie zijn voor onze Klazeman? Een broertje voor dat manneke zou toch tof zijn hé.

2 jaar en half heeft hij hier dienst gedaan. De mensen die ‘m kopen zullen er ook nog veel plezier van hebben want hij is nog volledig intact. Niks aan!

Enkel… hij plooit niet echt klein op. Als ik ‘m opgevouwen in de koffer van de Scenic zet, dan zie ik amper door de achterruit én passen er nauwelijks nog boodschappen bij.
En nu Klaas ook al vaker wil stappen is het zo belachelijk om met een dubbele voituur te lopen.

Dus… kocht ik gisteren een nieuwe Phil & Teds op Ebay. 7 euro duurder dan wat ik voor de Easywalker nog krijg.
Ik moet me dus absoluut niet schuldig voelen voor die aankoop.

Ik hoop dat ik mijn goei “voituur” ni te hard ga missen en dat de Phil & Teds meevalt.
Bij deze bereid ik me er dus mentaal op voor dat ik de onze zondag moet afgeven en tegelijkertijd wacht ik in spanning het nieuwe kindervervoer af.

]]> http://schrijfselkes.blergh.be/2009/11/20/verkocht/feed/ 1 http://schrijfselkes.blergh.be/2009/05/20/stressmoment/ http://schrijfselkes.blergh.be/2009/05/20/stressmoment/#comments Wed, 20 May 2009 08:35:24 +0000 Katrien http://schrijfselkes.blergh.be/?p=211 Eerste stresske van de dag;

Fien komt naar mij: “Moeke, Trijntje heeft een knikkertje vast” met een goedkeurende glimlach.
Schiet ik naar de wieg met de woorden “Da mag ni Fien!”
Haar glimlach vervaagt snel.

Ik kom handen en ogen tekort!

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password: