January 20, 2009 by Katrien
De WC lijkt moeilijk door te trekken tegenwoordig. ‘t Water wordt niet meer met kracht “weggezogen” maar zakt gestaag weg. Niet zo goed dus.
En dat het geregend heeft, dat zou geen excuus mogen zijn voor een slecht doortrekkende WC.
Vandaag dan toch maar de ruimdienst opgebeld (merci Savooi voor de infomoeite) en morgen komen ze ‘t spel ruimen.
Nu wonen wij in een huurhuis waarvan we zeker zijn dat die put 18 jaar geleden geruimd werd. (De buurvrouw woonde hier zelf toen en heeft dat laten doen.)
Voorlopig hebben we er nog geen idee van of die put in tussentijd nog geledigd is geweest.
Ik heb ook geen flauw benul van hoelang het duurt vooraleer ge zo’n put moet leegmaken.
Het is in ieder geval niet gebeurd in de tijd voor wij hier kwamen wonen.
En een volle put zou wel eens de verklaring kunnen zijn van de kwalijke geurtjes waar we beneden in de berging en soms ook in de badkamer mee af te rekenen krijgen.
Ik vraag me alvast af wie er voor de kosten moet opdraaien om dat spel leeg te halen én of de problemen opgelost gaan zijn bij het ruimen van de beerput. Het kan immers goed zijn dat de afwatering richting riool verstopt zit (door het dik van den beerput dat overloopt) en dan zijn we nog ni aan de “nief patatten”.
Zo’n toestanden kan ik dus missen als kiespijn, maar ja!
Morgen komt dus de ruimdienst, de strontschepper en dus moest het deksel van de beerput boven getoverd worden.
Inderdaad ja, die put zit onder de grond, onder het gras. Zoek en schupwerk dus.
Dus heb ik deze namiddag de kinderen maar aan ‘t spelen gezet in de zandbak en heb ik ook zandbak gespeeld. Putten schuppen en bergen maken.
Hopelijk zit er morgen geen stront aan de knikker!
Category thuis | Tags: kak,put,stront,wc | 3 Comments
November 6, 2008 by Katrien
Omdat onze kinderen graag nog eens in de zandbak wilden spelen, waagde ik het er vandaag maar op om nog eens in den hof te gaan spelen met hen.
Extra truitje aan, botten aan en hup naar beneden.
De kinderen hebben zich geweldig geamuseerd!
Ondertussen had ik de tijd om wat rommel op te ruimen. Konijnenhok uit elkaar gehaald en weggezet, “kot” en “dak” in de garage gezet.
Ik verschoot me wel een ongeluk toen ik een achterpoot van een konijn vond in staat van ontbinding.
Een achterpoot, inclusief bil!
Ik wil niet weten hoe dat beestje heeft afgezien! De honden van de buren hebben een goei hapke gehad. Een levend hapke. Levend verscheurd verdekke.
Category In den hof, thuis | Tags: dood,hof,honden,konijn | No Comments
October 30, 2008 by Katrien
‘t Is stevig koud, zo ineens… buiten… en ook hier binnen!
Met een paar graden boven het vriespunt wordt het hier al snel aardig fris binnen wanneer de verwarming afslaagt.
‘s Ochtends doet de centrale verwarming hier zijn best om de temperatuur op 19°C te brengen.
Om half tien slaagt het spel af om dan in de namiddag om 17u terug op te springen.
De buitentemperaturen dwingen me ondertussen toch om die instellingen eens aan te passen.
Op dit eigenste moment is het maar 16,2°C en dat is toch wel friskes! Een kind dat boekjes leest houdt zich zo niet echt warm… Leve het slechtgeïsoleerde kot waar we wonen met een hele muur vol enkel glas op de noordkant!
Straks werk van maken dat het hier toch 17,4°C blijft!
Oh en die kolenkachel aansteken, daar moeten we misschien toch ook maar eens werk van gaan maken…
Category het weer, thuis | Tags: kou,verwarming,weer | No Comments
May 26, 2008 by Katrien
… dansen de muizen op tafel.
Of zo zou dat dan moeten zijn, nietwaar?
Mijne vent is niet thuis.
Ik ben alleen met de kindjes.
Tom is naar Amsterdam.
Morgen iets te doen ginder en dus blijven slapen bij zijn broer.
Morgenavond krijg ik ‘m terug.
En nu kruip ik dus niet in bed hoewel het wel hogentijd is.
Niet dat ik anders wacht tot meneer ook mee in bed kruipt (ik zou lijden aan een chronisch slaaptekort!)
Maar zo weten dat ge geen gezelschap krijgt in de loop van de nacht of dat er geen stoere (?) man over u waakt is nu niet bepaald bevorderlijk voor de nachtrust.
De deuren zijn alvast op slot. Ik twijfel nog of ik het raam zal openlaten of niet en straks rol ik me maar in het donsdeken.
Morgenvroeg alweer twee varkentjes om uit bed te vissen en die weten niet dat moeke wat later is gaan slapen hoor!
Category Tom, thuis | Tags: alleen,slapen | No Comments
April 14, 2008 by Katrien
Deze voormiddag trok ik met de kinderen naar de winkel. Kom ik bij het vertrekken tot de conclusie dat ik mijn sleutelkaart van de auto niet meer heb.
Normaalgezien zit dat spel in mijn portefeuille, zo geraak ik dat ding niet kwijt. Hm… of dat hoop ik dan hé.
Fien had de kaart een paar dagen geleden uit mijn portefeuille gegrist terwijl ik aan ‘t koken was. Ik heb ze toen terug genomen en weggelegd.
Ik dacht eigenlijk dat ik ze terug op z’n plaats had gestoken, maar dat bleek niet het geval.
Stress alom, want manlief weet me altijd zeer tactvol op mijn paard te zetten met me duidelijk te stellen hoeveel zo’n kaart wel niet kost en dat het niet simpel zal zijn om zoiets te laten bijmaken.
Enfin, u hoort het, niet de eerste keer dat ik dat ding niet direct terug vind.
Vandaag was meneer trouwens iets gemoedelijker, maar ik daarom niet minder.
Na het winkelen heb ik gezocht waar ik kon. Zonder resultaat.
Kinderen klaargemaakt voor hun dutje en terwijl ik met Fien bezig ben herinner ik me ineens dat ik de sleutelkaart van haar had afgenomen en in een klein schuifje had gestoken.
AHA!! Teruggevonden.
Daar heb ik me dus anderhalf uur druk in gemaakt.
Mijn dag is nog tijdig gered! 
Category thuis | Tags: auto,Fien,sleutelkaart,verloren | 2 Comments
April 11, 2008 by Katrien
… koper, lood en zink. Kapotte batterijen en ook oude wasmachines enzovoort enzovoort.
Als een mens zoiets door de lucht hoort schallen moet hij op zijn kivief zijn. Tenminste als hij met ijzeren rommel staat dat dringend eens de deur uit moet.
Maandag reed er hier in de buurt een oudijzerkar rond. Ik zag ‘m rijden in de straat achter ons en omdat die oude kruiwagen die we hier onder de klimop hebben gevonden dik in mijne weg stond, heb ik dat ding naar de straat gesleurd. Ik ging namelijk niet heel de middag slijten aan de voordeur tot die mannen zouden passeren.
Er moest namelijk eten gemaakt worden ed. U kent dat wel.
Tegen de middag nog steeds geen oudijzerkar horen passeren door ‘t straat. Ook in de namiddag niet.
Tegen dan was ik allang vergeten dat ik die kruiwagen had buitengesleurd.
Tegen de zevenen ‘s avonds ging hier de bel. De kindjes waren pap aan ‘t drinken dus ging Tom de deur open doen. Ik gokte op mijn zus die de camera kwam halen.
Fout gegokt, zo bleek toen Tom terug boven kwam.
Blijkbaar kwam er een man vragen of wij die kruiwagen nog nodig hadden en of hij die dan mocht meenemen. ABSOLUUT!!
Of we nog ander oud ijzer hadden staan? Ja, achter de deur stond nog een kapotte parasol klaar maar daar had Tom niet aan gedacht noch zien staan.
Moraal van het verhaal;
Ge kunt ten allen tijde uw rommel gewoon buiten zetten, er zullen wel mensen zijn die komen shoppen!
Category thuis | Tags: oud ijzer | No Comments
March 29, 2008 by Katrien
Daar heb ik de laatste maand al wel wat uurtjes in doorgebracht.
Niet dat ik er heelder dagen in lig te ploeteren hoor. Dat gaat nu eenmaal niet met twee kinderen die om de beurt gaan slapen, terug wakker worden, eten nodig hebben,…
De luttele uurtjes per dag dat het duo een dutje doet, er niet gekookt moet worden én het niet sneeuwt of regent, trek ik dan gewapend met schup en rijf en snoeischaar,… naar buiten.
Vandaag dus niet anders. Met Klaas op mijn rug en Fien in de buurt heb ik me nog eens bezig gehouden buiten.
De afgelopen maand heb ik het tuinpad afgewerkt.
Sinds maart kunnen we de garage achter onze hof gebruiken en dus was een paddeke geen overbodige luxe. Kwestie van met propere schoenen binnen te kunnen komen als ge door den hof moet met regenweer.
Ik heb mijn best gedaan om een composthoop te maken. Daar moest een berg oud gras voor weggeschept worden. (Behoorlijk vettig werk!) Een ijzeren ton VOL water en blijkbaar vanonderin ook oude as moest uit de weg. (Behoorlijk vettig werk!)
Het kleine paadje naar de composthoop heb ik ook gelegd.
Het stuk grond tussen de omheining en het tuinpad is omgespit en vlak gelegd.
Het snoeihout ligt allemaal op één hoop ondertussen te wachten om naar ‘t containerpark gebracht te worden.
‘t Ziet er kortom al stukken beter uit dan een goei maand geleden.
MAARRRR (er is altijd een ‘maar’, nietwaar?) er is ook nog véél dat moet gebeuren.
- stuk wildernis ontdoen van planten
- eerste stuk van den hof moet platgewalst worden (wals huren) en er moet gras gezaaid worden.
- snoeihout en ander tuinafval moet naar ‘t containerpark gebracht worden
- dan is er plaats om een kippenren te maken.
- waarvoor uiteraard ook materiaal voor moet aangekocht worden.
- er moeten nog heidematten tegen de ‘hondendraad’ gezet worden.
- de wasdraden moeten verzet worden
- onze appelboom moet geplant worden.
- ik verzin met gemak nog een hele waslijst bij!
Vanavond heb ik tomaten en bloemkool gezaaid zodat we die in mei kunnen uitplanten. Volgende keer als het weer het toelaat kunnen de worteltjes en de zurkel gezaaid worden in volle grond.
Jaja, we doen dus ook van ‘groentenhof’.
Aaah, het mag dan niks voor mijne meneer zijn, maar ik geniet daar echt van. Buiten bezig zijn, het geeft ne mens energie!
Category natuur, thuis | Tags: groenten,hof,tuin,werken | 1 Comment
March 18, 2008 by Katrien
Gisterenavond; de kinderen lagen nét in bed en Tom hoord gebabbel. Waarschijnlijk de buren werd er besloten toen een kijkje niks opleverde.
Geen twee minuten later; “Tom, er zit gewoon iemand op ons terras”.
De mens was door het raam van de buren over hun dak op ons terras gekropen. Ne werkmens!
Hij kwam het terras opmeten. (De buurvrouw is de dochter van onze huisbaas.)
Maar waarom in godsnaam komen ze niet efkes bellen? Nogal boertig vonden we, zomaar op ons terras klimmen.
Goed, de mens kwam dus het terras opmeten om een prijs te maken voor een nieuw.
Er werd gesproken over rubberen tegels. Man, zo lelijk! Ik ben eens curieus. Ik zal het in ieder geval niet meer moeten schuren en ons kinderen kunnen al eens serieus met hun hoofd tegen de grond kwakken.
De tegels zouden over het dak worden gehesen. Hah! Er staan ons nog grave tijden te wachten!
Category thuis | Tags: nieuw,rubberen tegels,terras | 2 Comments
February 8, 2008 by Katrien
De lente kriebelt al wel heel vroeg dit jaar.
Ik geniet! van de fluitende vogels ‘s morgens en ‘s avonds. De lucht is vrij zacht en het zonneke deed de laatste tijd ook al meermaals zijn best.
Heerlijk om met de kinderen buiten te zitten. …als de honden niet te hard blaffen…
We doen ons best om de tuin in orde te krijgen tegen de echte lente. Omspitten, planten uitsteken en eventueel verzetten,… Compostnet zetten, tuinpad leggen, grond gelijk trekken en zaaien en zoveel meer staat er nog op de agenda.
Voor mij gaat het allemaal niet snel genoeg. Ik zou dat het liefst allemaal in ene trek door afmaken. Maarrrrr… met twee klein protten gaat dat allemaal niet natuurlijk. Het is ne keer hier en ne keer daar en als we een uurke beneden kunnen blijven, dan zal het al goed geweest zijn.
Hopelijk morgen nog eens samen met Tom doorwerken. Het gaat namelijk weer een aangenaam weertje zijn morgen!
Wie goesting heeft mag ons komen helpen.
En euh… als het weer het aan dit tempo verderdoet, dan vieren we volgende maand Fien haar verjaardag buiten! Te bedenken dat ze twee jaar geleden in haar ziekenhuisbedje lag toen er sneeuwvlokjes uit de lucht dwarrelden!!
Category thuis | Tags: hof,sneeuw,tuin,weer,werken,zon | No Comments
January 22, 2008 by Katrien
Dat zegt Fien als de honderddrieëntwintig beesten van de buren buiten feesten.
Nee, eigenlijk zijn het er ondertussen nog ‘maar’ 12. De 8 puppies kunnen ondertussen ook al een aardig bekje blaffen. Zo’n hondenkoor naast uw deur, het is niet altijd even gezellig!!
Deze avond -’t moet half zes-kwart voor zes geweest zijn- zat ik met de kindjes op de mat. Er klonk plots weer een heerlijk blafconcert buiten.
We aanhoorden het eventjes, maar het geblaf leek me zo ongewoon en doordringend dat ik met Fien toch maar eens snel ging kijken. Eigenlijk ben ik zelfs naar buiten gerend met de woorden “Kom Fien, we gaan kijken naar de honden.”
Fien stond rap als tel bij mij en we keken vanop het terras naar de honden. Klaas was een beetje verschoten en begon -nog zittend op de mat- te huilen.
Het was niet meteen duidelijk wat er eigenlijk aan de hand was buiten.
De nest kleine zwarte hondjes en moederhond stonden allemaal gigantisch hard te blaffen rond de hondenkooien. (In de twee kooien zitten 3 honden.)
Met enige moeite kon ik zien dat één van de pups in de kooi van de Duitse Herder was terecht gekomen en dat het beestje duchtig gebeten werd en door elkaar werd geschud.
Reactie van de buren bleef uit. Nochtans was het geblaf niet te negeren. Ik heb efkes staan wachten op de buren die naar buiten zouden komen, maar dat heeft niet al te lang geduurd. Normaalgezien staan ze vrij snel buiten als er zot-hard wordt geblaft. Niet thuis dacht ik dus. Toen dat klein hondeke vervolgens als gek door de kooi werd gesleurd heb ik de kindjes toch maar efkes alleen gelaten.
Fien gezegd dat ik direct terugkwam, de deur tussen de woonkamer en de trappenhal goed dichtgetrokken (een hond die wordt kapotgebeten is 1 ding, maar mijn kinderen die van den trap zouden stuiken, da’s nog een ander paar mouwen!!) en snel op het raam geklopt bij de buren.
De buurvrouw zat met bezoek in de voorste kamer. Het duurde mij veel te lang voor ze op haar dooie gemakske kwam opendoen.
Snel gezegd dat ze vanachter eens moest gaan zien omdat er een pupke in een kooi zat en vervolgens heb ik me terug naar mijn kindjes gehaast. Klaasje was ondertussen helemaal over zijn toeren. Zo huilen dat hij deed.
Samen met de kindjes nog even de miserie van een ander gaan aanschouwen.
De buurvrouw kreeg eerst het poortje van de kooi niet open en er ontstond zo lichtelijk paniek. Het bezoek (fan, u kent hem wel) had ondertussen een houten balkske in de aanslag genomen en met twee gingen ze uiteindelijk de kooi binnen. De Duitse Herder werd wat verjaagd zodat de buurvrouw het kleine hondje kon pakken. Het lag zielig te janken in haar armen en bewoog niet al te veel toen ze het naar binnen droeg.
De Herder kreeg nog een stevige dreun van de balk (ik hoorde het tot boven op het terras door dat beest klinken!), er werd nog wat op de honden geroepen dat ze stil moesten zijn en toen was het toneel voorbij.
Ik had persoonlijk niet in die kooi willen kruipen!! Ik heb echt gedacht, “goed, als die hier straks allebei worden gebeten door die hond, dan kan ik de flikken en den ambulance bellen.”
Enfin, ik ben wel eens benieuwd hoe het met dat kleine beest is ondertussen.
Category thuis | Tags: aanval,bijten,blaffen,Duitse Herder,honden,kooi | 8 Comments
