Eerst en vooral is er de badkamer die wat vernieuwing kan gebruiken. Kom, we kunnen daar niet echt over klagen. ‘t Is tien keer beter dan wat we [...]]]> Zondag tenen wij naar batibouw. Niet omdat we dat tof vinden, maar eerder uit noodzaak.  Er zijn immers een aantal dingen die we willen uitvogelen ivm onze nieuwe woning.

Eerst en vooral is er de badkamer die wat vernieuwing kan gebruiken.
Kom, we kunnen daar niet echt over klagen. ‘t Is tien keer beter dan wat we nu hebben.
In onze huidige (huur)woning hebben we een zitbad waar je als volwassene kaarsrecht in kan zitten en héél misschien je benen in kan strekken. Wij gebruiken dat ding vooral als douche, maar ons kindjes gaan toch liever in bad. En met drie in ‘t zelfde bad is dat nog best zuinig ook.

huidige badkamer

Ons nieuwe huis beschikt enkel over een douche. Dat gaat allemaal wel lukken zo zonder bad, maar als we de badkamer zouden vernieuwen, dan steken we daar toch graag een bad in dat ook kan dienstdoen als douche.
Aan de sanitaire standhouders van batibouw dus om ons wat wijzer te maken in het benutten van kleine badkamerruimtes.

badkamer nieuw huis

Ten tweede is er het EPC dat niet al te gunstig is. Extra isolatie en een hogerendementsketel zouden aangeraden zijn volgens de EPC-deskundige.
Nu ik het EPC van het nieuwe huis ken, wil ik eigenlijk zelfs niet wéten wat het EPC in onze huidige woonst zou geven.

Om dat wat te illustreren:
-  Als we de verwarming op 18°C zetten, wordt het in de winter met wind niet warmer dan 17,4°C.  Met normaal winterweer staat de verwarming hier op 17,8°C om ons te verwarmen tot 17,4°C.
Ja, we zouden ze hoger kunnen zetten, maar dat hoeft niet voor ons. Daarbij is ‘t beter voor ‘t milieu en onze portefeuille.
- Op de kinderen hun kamers (onder het dak) is het zonder elektrische verwarming (want daar ligt geen centrale verwarming) tussen de 6°C en de 11°C ’s nachts in de winter. In de zomer lopen de temperaturen daar op tot 40°C.
- Als de wind hard waait buiten, dan voel je dat in huis -mits wat fijngevoeligheid-.
- Mensen die op straat onder ons raam (een verdiep lager) een babbeltje slaan, kan je bijna letterlijk verstaan hierbinnen.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wat dat EPC betreft gaan we er dus enkel maar op vooruit gaan. Echter, het is de moeite waard om eens uit te vissen wat het ons zou kosten om het platte dak boven de eetruimte, keuken, berging en wc te isoleren. Ook het marktaanbod aan hogerendementsketels moeten we eens uitpluizen.

Dat alles moet zelfs vrij dringend gebeuren omdat we moeten te weten komen hoeveel extra kosten we nog kunnen dragen en om die onder te brengen in de nog aan te vragen lening.

Premies, offertes, leningen, groeneleningen,… mijn hoofd barst er bijna van!

]]> http://schrijfselkes.blergh.be/2010/03/03/batibouw/feed/ 3 http://schrijfselkes.blergh.be/2010/02/26/schooltasje-2/ http://schrijfselkes.blergh.be/2010/02/26/schooltasje-2/#comments Fri, 26 Feb 2010 21:19:39 +0000 Katrien http://schrijfselkes.blergh.be/?p=330 Hier is ie dan eindelijk! Een foto van Klaas zijn olifantentas. Ik wou eigenlijk eentje met een uil maken, maar Klaas koos een olifant.

Het patroon viel belachelijk groot uit, dus heb ik me maar gebaseerd op het bestaande patroon en het gewoon verkleind. In de zijkanten heb ik nog stukjes bijgezet die met een [...]]]> Hier is ie dan eindelijk! Een foto van Klaas zijn olifantentas.
Ik wou eigenlijk eentje met een uil maken, maar Klaas koos een olifant.

Het patroon viel belachelijk groot uit, dus heb ik me maar gebaseerd op het bestaande patroon en het gewoon verkleind. In de zijkanten heb ik nog stukjes bijgezet die met een “knetserke” ofte drukknoopje open en toe kunnen.
Zo kan er toch wat meer volume in het ventje zijn tasje. Dat was de eerste dag met sloefjes, banaan en proper broekje al meteen nodig!

Eigenlijk had het toch een klein beetje groter gemogen, maar kijk, ‘t is nu zo en ‘t zal nimeer veranderen!

Duim dus nog maar een eindje door!

Ik hou het zo wat meer op de boeken met meer prent/foto dan letters. De boekjes van [...]]]> Ik ben verzot op boeken!
Geen leesboeken eigenlijk… in tegenstelling tot mijn vader… Die heeft alle grote Vlaamse Schrijvers (Felix Timmermans, Louis Paul Boon, Ernest Claes,…) en veel meer in zijn boekenkast staan. Fortuinen is die kast én de inhoud waard!

Ik hou het zo wat meer op de boeken met meer prent/foto dan letters.
De boekjes van Pieter Gaudesaboos vind ik goddelijk.

Of boeken van Geert De Kockere zijn ook om van te snoepen. Vooral de boeken in de reeks van De tuinmannen. Daarnaast ook zijn poëzieboeken; Een fruitje van zilver en Varkentjes van marsepein zijn oa toppers. Op zijn prentenboeken heb ik het zo niet begrepen.

Oh en ken je dit?

Da’s nog een fantastisch boekje! Een mooi geheel… Mooie foto’s, toffe vormgeving,…
Met zo’n dingen wil ik een hele boekenkast volzetten. Om af en toe eens naar te kijken.
Geweldig toch!

Als de boeken mooi zijn, kan het mij werkelijk niet schelen wat er in staat. Ik geef graag mijn ogen de kost. Wat mijn oog boeit, boeit mijn hart… of zoiets.

Een boekenwinkel binnenstappen is altijd een beetje een foltering, een straf. Ik vind dat veel te plezant, ‘k zou er massa’s geld kunnen uitgeven, maar ik geef maar zelden toe aan het kopen van schoon boekskes.

We deden gisteren nog eens een bod op een huis en dat wachten op een antwoord vind ik zo slopend! Na meer dan een jaar huizen jagen in passiefmodus (internet afstruinen) en sinds enkele maanden actief (internet afstruinen, bellen, bezoeken, bieden,…) [...]]]> Niet mijn broek, nee… al had het wel gekund. Maar wel het wachten op een antwoord.

We deden gisteren nog eens een bod op een huis en dat wachten op een antwoord vind ik zo slopend!
Na meer dan een jaar huizen jagen in passiefmodus (internet afstruinen) en sinds enkele maanden actief (internet afstruinen, bellen, bezoeken, bieden,…) , ben ik het zo stilaan echt beu.

(photo: Patrick Van Gelder)

Zoveel dure dingen! Zoveel huizen met veel werk. Drukke banen,treinen, hoogspanningskabels, kleine tuintjes, geen garages, te weinig ruimte… We hebben het allemaal al gezien.
De schoon boerderij met veel grond heb ik allang uit mijn hoofd gezet, maar dromen mag hé.

Zo’n huis zoeken, brengt hier trouwens ook behoorlijk wat financiële stress met zich mee. U moet weten, ik speel moederkloek voor mijn kuikens en werk niet meer buitenshuis. (Ooit als het jongste kuiken naar school gaat, dan zal ik wat actiever worden op de arbeidsmarkt.) Nu draagt manlief dus alle financiële lasten en hij doet dat waarlijk goed. Hij is goed in zijn job, verdient zijn boterham en die voor ons allemaal,… Maar een huis financieren bezorgt hem -zelfs bij het gedacht alleen al- rimpels en grijze haren. Niet geheel onterecht natuurlijk, want de verantwoordelijkheid van de Geldschijtende Ezel mag niet onderschat worden! En ja… ik krijg het toch ook benauwd te weten dat we dubbel zoveel “vaste” maandelijkse kosten zullen hebben als we kopen. De kinderen leven immers niet van de hemelse dauw en krabben op het einde van de maand is niet tof.
In elk geval, een huis kopen brengt behoorlijk wat spanning met zich mee!!

Duimt u even mee dat we dat huis nu mogen kopen aan de geboden prijs?

Nu wou Fien heel graag dat rokje aandoen met carnaval. [...]]]> Onlangs maakte ik voor Fien een speelrokje. Eentje van het zwiertype in het roos! Zonder patroon, zonder vooraf meten.
Bijgevolg moest er nog een stuk tussenuit omdat hij nogal groot was. Het rokje is niet perfect, maar meer dan goed genoeg om in de verkleedmand te zitten.

Nu wou Fien heel graag dat rokje aandoen met carnaval. Een prinses wou ze zijn. Waarschijnlijk zoals vele bijna vierjarigen… Gelukkig had ik mijn hoofd nog niet gebroken over hoe ik dat rokje in een prinsessenoutfit zou integreren want een tijdje later wilde ze graag een bloemenmeisje zijn.
Oef! Dat rokje en een bloemenmeisje, dat moest wel lukken.

Er werd bij mijn ouders op zolder gegraven naar de bloemblaadjesceintuur en de rest rolde vanonder mijn naaimachine.
Woensdagavond haalde ik nog een kleedje van Fien uit de kast om een patroontje voor een bloesje te tekenen. Kwestie dat ze in dat ding zou passen uiteraard! Woensdagavond en donderdagavond werd er wat met biaislint geknoeft, werd er nog een bloem gemaakt voor op het bloesje en klaar was kees.
Een haarlint met twee bloemekes maakte ik daarvoor al.

Mijn nieuw naaimachien doet zijn best. Ah! En als ik eens foto’s trek van Klaas zijn schooltasje, zal ik die hier ook eens tentoonspreiden.

Ik heb er al drie kinderen en bijbehorende suikerboondingen opzitten en heb er nog eentje te gaan. Ook ik kan dus wat inspiratie gebruiken!

Hier blijft het uitzicht van de suikerbonen een min of meer geheim tot de geboorte (net zoals het geboortekaartje dat door [...]]]> Kijk, dat vond ik nu nog eens een tof ideeke.

Ik heb er al drie kinderen en bijbehorende suikerboondingen opzitten en heb er nog eentje te gaan. Ook ik kan dus wat inspiratie gebruiken!

Hier blijft het uitzicht van de suikerbonen een min of meer geheim tot de geboorte (net zoals het geboortekaartje dat door hem wordt gemaakt …en het kindje zelf uiteraard). Weinig mensen hebben het privilege om eventueel mee te werken.
Voor mezelf is het dan ook een soort groeien naar de komst van een kindje.
Oh echt… de laatste keer komt eraan. Zo spijtig!

Bij Fien werden het kabouterkes gevuld met suikerbonen en kabouterkes op stokjes. De stokjes in een klein bloempotje met suikerboontjes en aan de stokjes een zakje met papaverzaad. Véél naaiwerk! Maar ach, ‘t was mijn eerste en ik mocht niet meer gaan werken.

Bij Klaas was het werk wat minder groot. Doosjes uit den Ava, stempel, stempelinkt, reliëfpoeder, een vlammetje en kleurpotloden voor deel één. Touw en pareltjes uit de Banier voor deel 2. Pierke Pierlala wou ik eigenlijk zelf maken, maar dat is er niet meer van gekomen en dus kocht ik hem hier. Zelfgemaakt, maar niet door mezelf.

Voor Trijn werden het potjes kweepeergelei, appelgelei of gedroogde vruchtjes.

Zo! Laat nu jullie creatieve uitspattingen eens los op het net…

Dat een bloedonderzoek aan het begin van de zwangerschap niet persé hoeft van onze lieve vroedvrouw. De kans is klein dat ik ondertussen al wel immuun zou zijn voor CMV, toxoplasmose,… [...]]]> Rust in huis zorgt voor rust in het hoofd. Mijn geheugen krijgt dus de kans om weer wat te functioneren. We wagen dus een tweede poging.

Dat een bloedonderzoek aan het begin van de zwangerschap niet persé hoeft van onze lieve vroedvrouw.
De kans is klein dat ik ondertussen al wel immuun zou zijn voor CMV, toxoplasmose,… En als je dat krijgt tijdens de zwangerschap valt er toch ook weinig aan te veranderen.

Wat die toxoplasmose betreft werd me toch op het hart gedrukt om op te passen met rauw  vlees en groenten.
Echt liever geen rauw vlees tot 6 maanden en groentjes goed wassen.

Ik had me daar eigenlijk nooit zo druk in gemaakt. Bij Fien ja, dan keek ik daar al wat meer op. Bij die andere twee al iets minder. Een boke prepare, af en toe gaf ik daar aan toe. Een stukske biefstuk, oh dat kan zo smaken! Gelukkig eten we dat niet al te vaak (lees: zelden). En nu dus al helemaal niet meer. Leren lappen zijn immers niet te eten.
U hoort het… die vroedvrouw heeft iets te zeggen. Ik luister daarnaar verdorie!

En die borstvoedingskilo’s waarover ik kloeg? Die maken voorlopig nog geen plaats voor zwangerschapskilo’s!
Drie kilo’s minder sinds het stoppen met borstvoeding en ze mogen er nog even af blijven ook.

De komst van nummer 4 was trouwens ook meteen de reden van het stoppen met borstvoeden van Trijn. Dat machéért bij mij gewoon niet. Zwanger zijn en borstvoeding geven, dat valt niet te combineren. ‘Terugloop van melkproductie’.
Dat was tussen Fien en Klaas zo en dat was nu alweer zo.

Tot slot de opsomming der kwalen:
- Vijf dagen misselijk geweest.
- Hoofdpijn vindt mij tof, ik vind Hoofdpijn niet tof.
- Ik slaap te weinig. Dat maakt mijn lijf mij wijs tenminste.
- Mijn rug heeft al betere tijden beleefd. Zolang we maar niet zo’n last krijgen als bij Klaas, zullen we dat maar voor lief nemen zekers?
- Het laatste kwaaltje was ik vergeten, maar ‘t heeft iets met de functie van het geheugen te maken. Dat mijn sleutels al eens (en meer) aan de buitenkant van de deur bleven steken is er ook een tof gevolg van.

Voila, dat heb ik dan weer netjes opgeschreven om later vol nostalgie terug te lezen.